Cultuurschok

Amerika,

het land waar het recht om een wapen te bezitten (en te gebruiken naar eigen inzicht), het recht om te leven ondergeschikt heeft gemaakt…

Aan de lopende band vinden er shootings plaats in dit land. Natuurlijk is het zo dat Amerika 230 keer zo groot is als Nederland qua oppervlakte en 18 maal zoveel inwoners heeft. Texas is trouwens 17 keer zo groot als Nederland qua oppervlakte en heeft anderhalf maal zoveel inwoners.Voorstanders van de wet die burgers toestaat wapens te bezitten zullen dit ongetwijfeld aanvoeren als bewijs dat het nog wel meevalt en dat die schietincidenten niets te maken hebben met het feit dat men zo makkelijk aan wapens kan en mag komen. Maar wat mij opvalt en beangstigt is het feit dat men hier zo makkelijk denkt over het neerschieten van een ander levend wezen, mens of dier. Doordat iedereen een wapen is huis heeft lijkt het de normaalste zaak van de wereld het ding dan ook maar te gebruiken op momenten en in situaties die mijns inziens ook anders (beter, humaner?) zijn op te lossen.

Dit weekend ging ik, zoals altijd, naar de ranch om paard te rijden. Met de hoogoplopende temperaturen van de laatste weken is het alleen te doen als we al voor acht uur ’s-Ochtends vertrekken, maar dan nog verbrand ik onder mijn factor 50 zonnebrandspray. Vorige week was er een hond op de ranch komen aanlopen. Een goedverzorgde jongedame die ogenschijnlijk kort geleden een nest puppies had gehad. Een supervriendelijk en prachtig beestje, ze leek op een heidewachtel. Ik was op slag verliefd op haar. Ze had een geweldige positieve energie over zich. De rancheigenaar heeft zijn uiterste best gedaan haar baasje op te sporen maar zonder resultaat, en van zijn vrouw (die maanden geleden met de noorderzon was vertrokken, maar nu toch ineens weer opdook) moest hij de hond hun erf afzetten. In het kader van: “ze vindt vast zelf wel weer de weg naar huis”. Toen wij dit weekend op de ranch aankwamen zagen we de hond achter een boom op het erf vandaan komen. Ze liep op haar voorpoten met haar achterlijf in de lucht en haar rechterachterpoot bungelde levenloos onder haar. Ik wist meteen dat haar poot gebroken was en dat ze hulp nodig had, maar vroeg me af waarom Roy haar zo liet rondlopen. Ondanks haar gebroken poot met open wond begroette ze ons vriendelijk. Ze zag er mager en uitgedroogd uit en ze dronk uit mijn handen een halve liter water in recordtempo op. Roy  bleek enorm verbaasd dat de hond zich überhaupt weer op zijn terrein bevond en schrok van haar toestand, waarschijnlijk is ze aangereden door een auto. Op dat moment had ik verwacht dat hij hulp zou regelen, maar terwijl hij bij ons en de hond vandaan liep mompelde hij dat hij het later moest oplossen. In de veronderstelling dat hij wel een bak water en voer zou gaan halen bleven we bij de hond zitten wachten, maar hij kwam niet meer terug. We besloten naar hem toe te gaan en hem te vragen wat hij nu aan de situatie zou gaan doen. Zijn antwoord viel me zacht gezegd rouw op mijn dak: “Ik ga haar afschieten”.

Huilend heb ik Martin opgebeld om hem te vragen of we de hond niet onder onze hoede konden nemen. Ik had haar graag willen helpen en willen houden. En ondanks het feit dat hij het ook afschuwelijk vond, stond zijn besluit vast. We kunnen geen wildvreemde, zwaargewonde hond in huis nemen met onze twee jongens. Wel besloten we de kosten van euthanasie bij een dierenarts voor onze rekening te nemen, zodat ze een waardig en zacht einde zou krijgen. (Ik had uiteraard liever haar operatie/genezing betaald, maar dit zou zeker een paar duizend dollar gaan kosten en was dus niet te doen). Helaas bleek ook dit makkelijker gezegd dan gedaan. De dierenarts (spoeddienst, want weekend) die ik belde vertelde me doodleuk dat ik de politie maar moest bellen en dan zou animalcontrol haar komen afschieten. Het probleem was namelijk dat de hond misschien een chip had. Als de hond geen chip had zou de dierenarts haar kunnen euthanaseren op mijn kosten, maar als de hond wel een chip had ontstond er een nieuw probleem. Dan had ik de verantwoordelijkheid over de hond moeten nemen tot de eigenaar gevonden werd, inclusief het verblijf van de hond bij ons thuis en eventuele kosten. Vervolgens loop je het risico aangeklaagd te worden door de eigenaar op het moment dat die gevonden is en het niet eens is met de beslissingen die je in de tussentijd hebt genomen. Kortom, als je een gewonde hond tegenkomt kun je haar wel afschieten zonder in de problemen te komen, maar als je haar naar een dierenarts brengt kost het je ineens een heleboel geld en kan het je zelfs een rechtszaak opleveren met alle gevolgen van dien. Kortom, bespaar jezelf geld en vervolging door je geweer uit de kast te halen en een onschuldig dier af te schieten. Geloof me, Roy vond het niet leuk dat hij dit moest doen en ook hij had het liever anders gezien. Maar wat is dit toch een idioot land dat mensen dit normaal vinden en het zien als een goede daad, door het dier op zo’n manier uit haar lijden te verlossen. Gelukkig heb ik niet hoeven zien hoe ze werd afgemaakt, in eerste instantie zou hij wachten tot wij weg waren. Toen we vertrokken zei hij zelfs de situatie nog een nacht aan te willen kijken om te zien of ze zelf op kon knappen. Ik weet op dit moment niet hoe het met haar is, of ze nog leeft. Ik wou dat ik nog iets voor haar kon doen. En wat ben ik op zo’n moment blij dat ik over iets meer dan twee jaar terug mag naar Nederland, alwaar we met een politieke partij voor de dieren, de andere idiote kant op zijn doorgeslagen.

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>