Dank u!

Vrijdagavond 25 november. Na een eerste werkweek van Martin en een drukke week hier in huis hebben we de tijd om de massagetafel op z’n pootjes te zetten. Beneden alle lampen uit, kindertjes in diepe rust en alom stilte (heerlijk zo’n vrijstaand huis ;-) )Ik ben halverwege de hoofdmassage als er hard op de voordeur geklopt wordt. Ik schrik me een ongeluk en zie de meest vreselijke scenario’s voor me (jaja, te veel televisie gekeken). Martin staat op en besluit te gaan kijken, misschien is het de buurman? “Paul?” roept Martin. Geen antwoord. Dan maar even naar de voordeur om te kijken…Doe je wel voorzichtig? vraag ik met een piepstemmetje. Martin kijkt door het raampje naast de deur…niets te zien. Hij doet de deur open, ik sta nog bovenaan de trap en durf bijna niet te kijken…… Hee, er hangt een tasje aan de deur. Snel tasje gepakt en de deur weer op slot. Voorzichtig durf ik naar beneden te komen. Dan wordt al snel duidelijk wie mij de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Want wat blijkt:…….in het tasje zit een rol sinterklaaspapier en een brief van de Sint die aan ons is gericht. Hij komt ons dit jaar toch bezoeken, ondanks het feit dat we in Texas zitten. Dank u Sinterklaasje!

Maandagochtend ging Martin aan het werk. Bij mij in huis zouden onze houten vloeren worden gelegd. Keurig op tijd waren de twee vloerenleggers er. Petje op, ongeschoren, maar uiteraard allervriendelijkst. Ik dacht dat het een uurtje of twee, drie zou duren. Het zijn twee relatief kleine ruimtes. Dezelfde mannen hadden de planken vrijdag al gebracht, dus alles lag klaar. Om te beginnen wees meneer A mij erop dat het niet zo goed was dat de kinderen in huis waren….de lijm waarmee de planken gelegd worden zou zo erg stinken dat de jongens er van in slaap zouden vallen en morgen met hoofdpijn wakker zouden worden, hij zou zijn dochter er nooit aan blootstellen! Aldus meneer A. Heel fijn, Martin aan het werk, in een vreemd land (dus zonder snelle oppasmogelijkheid) en twee minuten voor die bak met lijm opengaat wordt mij aangeraden de kinderen vooral niet hier te laten. Als de man aan mijn gezicht ziet wat ik denk, zwakt hij zijn verhaal iets af door te adviseren met de kinderen boven te verblijven tot de vloer de lijm bedekt. Dat besluit ik te doen. De lijmlucht is inderdaad enorm sterk, maar aangezien het boven zitten geen verschil maakt, Joris daar al snel genoeg van heeft en we bezoek krijgen (vrouw van NL collega en haar kindjes komen mijn ontbijtkoek proeven) besluiten we beneden high te worden. Ramen en deuren open en hopen dat het niet al te ongezond is. De mannen schrapen op hun knietjes eerst de hele betonnen vloer schoon, gevolg: brandschone vloer in de twee kamertjes, een witte waas betongruis bedekt de rest van het huis, onze spullen en luchtwegen. Even niet op gerekend. Een uurtje of drie later zijn de mannen, nog steeds op hun knieen, hard aan het werk. Het ziet er niet naar uit dat dit snel klaar is, ik vraag me zelfs af of het uberhaupt vandaag afkomt, maar een ding is zeker, ze werken nauwkeurig! Er liggen al drie planken in elke kamer, dan is het lunchpauze. Drie kwartier later zitten ze weer op hun knieen op het beton en gaat de bak lijm weer open. Inmiddels staat bij mij de volgende nederlandse op de stoep voor een plak ontbijtkoek, supergezellig! Ze vraagt als ze net binnen is aan Joris: “wat gebeurt hier allemaal?”. Waarop Joris antwoordt: “kabouters vloer maken” Ben ik even blij dat deze ‘kabouters’ geen nederlands spreken….Aan het eind van de middag komt Martin thuis, de mannen hebben de vloeren bijna af. Helaas is het hout dan op en moeten ze terug komen om het af te maken als er weer hout is. Dezelfde avond nog worden we gebeld dat dat woensdag al kan. Gelukkig, want woensdag komen ook de kasten-inelkaarzet-specialisten. Dank u meneer de vloerenman!

Van de vrouw van een collega van Martin horen we dat er andere collega’s na ons in Temple bij het rijbewijskantoor zijn geweest, en dat die WEL hun rijbewijs hebben gekregen. Er zou toch een verdrag bestaan waarin wordt bepaald dat wij er recht op hebben. Dus Martin achter de computer, op zoek naar het verdrag…Ja hoor, inderdaad. Wij hebben recht op een Texaans rijbewijs zonder het afleggen van examens! Dus dinsdagmiddag, tijdens werktijd, kinderen in de auto, eten, drinken en speelgoed mee (vorige keer hadden we niets bij ons en moesten we twee uur wachten), het verdrag uitgeprint en op een usb-stikkie mee, hopla, naar Temple. Als we binnen komen zit er vrijwel niemand in het kantoortje en de juffrouw achter de balie herkent ons onmiddelijk (jawel, dat was dezelfde juffrouw zuurpruim als de vorige keer, met nog altijd haar zuurpruimgezicht op). We mogen meteen bij haar komen. Demonstratief trek ik nog even twee kaartjes uit het rode nummertjes apparaat en leg die onder haar neus. “ik ga maar een persoon tegelijk helpen” is haar gezellige reactie. Oke, ik doe een stap naar achteren, maar ook daar is ze niet blij mee. “het is zo veel te druk bij de balie”. Niemand te zien, dus ik doe maar of ik haar niet begrepen heb. Juffrouw zuurpruim zegt dat we dan vooruit maar ons rijbewijs nu wel krijgen, omdat ze laatst ook al van die lastige nederlanders wel hun rijbewijs heeft gegeven. Als Martin haar dan confronteert met de meegebrachte regels, mompelt ze dat er zoveel regeltjes zijn dat ze dat onmogelijk allemaal kan weten. In elk geval regelt ze eerst Martins rijbewijs en ondertussen laat ze merken dat ze het liever niet zou doen. Na een paar minuten mag ik een balie opschuiven voor mijn rijbewijs. Vanachter de balie word ik vriendelijk toegelachen door een oudere dame met een hoog schattig-omaatjesgehalte. Zij heeft duidelijk meer plezier in haar werk en na wat papierwerk vraagt ze om mijn visum. Martin pakt mijn paspoort, slaat hem open op de plek van mijn visum en begint te vloeken, de woorden zijn nog maar net uit zijn mond als Joris de tekst foutloos napapagaait….dank u papa! Wat blijkt, mijn gezicht is van mijn visum gescheurd door een plakbandje in mijn paspoort. Fijn. Juffrouw zuurpruim kijkt Martin boos aan, een Nederlandse vloek wordt duidelijk ook door Amerikanen verstaan. Oma kijkt mij medelijdend aan en begint heel voorzichtig mijn gezicht weer los te peuteren. Een aandoenlijk tafereeltje. Ze maakt er ook geen probleem van dat mijn visum onherkenbaar is geworden en binnen vijf minuten staan we buiten met onze rijbewijzen op zak. Dank u mensen van het rijbewijskantoor!

Woensdag een drukke, maar veelbelovende dag. De vloer wordt afgemaakt, de wasmachine en de droger worden gebracht en geinstalleerd en er komen specialisten om onze kasten in elkaar te zetten. Ik heb enorm naar deze dag uitgekeken. Na vandaag kan ik weer een normaal leven opbouwen. De was van drie weken doen, eindelijk weer schone kleren aan, alle spullen op hun plek, Joris weer een eigen kamer. Keurig op tijd zijn daar weer de kabouters voor de vloer. Over het tijdstip van brengen van de wasmachine en droger zouden we gebeld worden, aangezien dat niet is gebeurd belt Martin zelf, ze komen tussen 07 en 12. Om 09.00 zijn de kastenbouwspecialisten er. Twee man sterk, voor twee enorme en ingewikkelde kasten. Dat wordt een klus voor de hele dag. Martin is nog even thuis om ze op weg te helpen en zal dan gaan werken. Oh, zegt de oudste man. “dat zijn bewerkelijke kasten, daar heb ik wel een dag voor nodig, maar ik heb om 11.30 een andere afspraak”. Pardon? In twee en een half uur krijg je niet eens een van de kasten in elkaar. Even zakt de moed me in de schoenen….moet ik nog langer wachten met het huis inrichten. Gelukkig besluit de beste (duitse!) man dat hij zijn andere afspraak afbelt, omdat hij geen half werk wil leveren. Dank u meneer de Duitser! Helaas heeft de specialist nog nooit van lundia gehoord, laat staan een grote lundiakast in elkaar gezet. Martin mag van de baas thuisblijven zolang als nodig is. Dank u baas! Dit blijkt de hele dag te zijn. Om een uur of 13.00 is er nog geen wasmachine of droger gebracht, dus nog maar even bellen. “ze zijn voor half twee bij u!” Ah, fijn. Om 15.00 worden we gebeld door de chauffeur van de wasmachine en droger: “we lopen voor op schema, komt het uit als we nu al bij u langskomen?!”. Welkom in Amerika.      Aan het eind van de dag liggen er dan toch echt twee mooie houten vloeren, staan al onze kasten op hun pootjes en op hun plek en draait de wasmachine zijn eerste lading. Ik dacht een week nodig te hebben voor de was van drie weken, maar nee, de wasmachinetrommel is ongeveer drie keer zo groot als in Nederland, dus binnen drie keer wassen is alles schoon! Dank u Amerikaanse witgoed industrie!

Donderdag Martin weer aan het werk. Ik thuis met de jongens, met mama geskyped voor haar verjaardag. Het is thanksgiving day vandaag, dus de winkels zijn dicht. Ik ben gisteravond lekker wezen shoppen met Patricia (vrouw van collega), dus alles is in huis. Ik heb een taartopdracht voor een Thomas de treintaart, voor een jongetje dat twee wordt, dus ik freubel vandaag als de jongens spelen of slapen een Thomas de trein. ‘s-avonds eten we ook bij Patricia voor thanksgiving, lekker traditioneel kalkoen met stuffing, groenten, mashed potatoes en cheesecake, het was heerlijk en gezellig! Dank u voor al het goede!

Vrijdag moet Martin weer werken, maar ik red me prima met de jongens. Elian kan echt bijna kruipen, eet goed, slaapt goed en is vrolijk! Hij zegt nu eten en papa. Zijn twee lievelings’dingen’. Joris helpt mij met eten koken (havermout) voor Elian, zie de foto’s. Praten gaat echt heel goed met Joris. Tanden poetsen is ineens geen “aa” meer maar: “tande poete”. Een olifant was een “olo” maar is ineens een “o-li-fant”! Joris heeft ook helemaal een maatje gevonden in het zoontje van een collega. Ze spelen heel erg leuk samen. Bij het afscheid gisteravond wilden ze elkaar een dikke knuffel geven, zo schattig!, maar door vermoeidheid en nog geen optimale coordinatie op deze leeftijd belandden de jongetjes op elkaar met Joris zijn hoofd op de grond. Hij vertelt dus nu steeds: “jojois (joris/justin) mmmwah (kus), boem! au!”.  Zaterdag hele dag taart gemaakt voor joris zijn vriendje, die zondag twee wordt. Martin mocht dus de hele dag voor de jongens zorgen, Dank u Martin!

Zondag (vandaag) een superleuk  verjaardagsfeestje gehad, de taart is te zien bij mijn foto’s, ik ben zoals altijd weer niet helemaal tevreden. Maar het jongetje was enthousiast en herkende zijn held, Thomas de trein, meteen. Iedereen vond de taart ook lekker, en daar gaat het uiteindelijk om. Ik vond het wel erg spannend met nieuwe ingredienten en nieuwe ovens (nieuw in de zin van niet de oven uit Vianen). Nu nog even naar de wasmachine kijken, want die lijkt te lekken……Ik ben benieuwd.

Ik heb nieuwe foto’s geplaatst in verschillende rubrieken en nieuwe rubrieken gemaakt. Ik geniet van alle berichten die ik van jullie krijg, Dank u allemaal!

– Happy Hollidays-

Mijn locatie .

1 reactie op “Dank u!

  1. Hoi Karlijn,
    wat een leuke foto’s en verhalen! Echt een te gek huis. Die keuken lijkt me heerlijk. Met mij is het best goed. Ik vind het alleen wel heel veel met school (Holos), de kinderen, werken en het huis bewoonbaar houden. Nu in het practicum leer ik heel veel en de supervisie is echt heel confronterend. Ik ben er veel mee bezig. Ben blij als ik straks lekker vakantie heb. Dan kan alles een beetje op zijn plaats vallen. Wat een leuke verhalen schrijf je. En dan die Elian zeg! Hollands welvaren…En Joris is ook een lekker ding. Veel plezier met al je perikelen daar.

    liefs
    Wilma

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>