De Witte Olifant

Ik denk zomaar dat het elke vrouw wel eens overkomt. Zo’n moment waarop manlief thuiskomt met de mededeling dat er morgen iets te doen is. Of nog leuker. De dag voordat er iets te doen is vertelt een vriendin/vrouw van een collega van je man dat er iets te doen is. Nog interessanter wordt het als blijkt dat het op prijs gesteld wordt als jij voor dat evenement iets onderneemt. Mij gebeurt dit regelmatig. Zo ook deze week, afgelopen woensdag om precies te zijn. Ik hoorde op maandagavond van Martin dat er woensdag een kerstfeestje zou zijn op zijn werk, waar ook de vrouwen en kinderen welkom waren. Dat vertelde ik aan Patricia (die was natuurlijk ook welkom) die wist nog van niks, maar de volgende avond, gezamenlijk shopavondje, wist zij te vertellen dat het werd gewaardeerd als we dan ook iets lekkers meenamen. Blijkbaar ging er ergens een mail rond met alle details, op de een of andere manier bereiken dat soort mailtjes mij nooit. Helaas. Maargoed, wie mij kent weet dat ik geen bakkans voorbij kan laten gaan. Probleem was nu alleen dat ik me niet kon uitsloven, want ik hoorde het dinsdagavond en woensdag om 12.00 begon het feest. Toch nog ‘s-ochtends wat wortelcupcakejes gebakken en meegenomen. Dit ging uiteraard wel ten koste van de op dinsdagavond gekochte kerstboom, die onversierd in de huiskamer moest blijven staan. Wat Martin wel al maandagavond had verteld was dat er een spel gespeeld zou worden: ‘The White Elephant’.

Voor wie dit spel nog niet kent, het gaat als volgt: Iedereen moest/mocht een kado meenemen en onder de kerstboom leggen. Dan zouden er lootjes worden gemaakt met nummertjes erop, zoveel lootjes als kadootjes. Degene met lootje nummer 1 moest eerst een kado kiezen en uitpakken, daarna nummer twee enzovoorts. Maar nummer twee mocht ook zijn lootje aan nummer 1 geven, als hij liever het kado van nummer 1 wilde, en dan moest nummer 1 weer een nieuw kado kiezen. (of nummer 15 het kado van nummer 3 etc) Een kado werd bevroren wanneer het drie keer gestolen was en kon dan dus niet meer van eigenaar wisselen.

Heel erg grappig dit spel, vooral met een zaal vol mannen. Zoals iedereen weet blijven mannen eigenlijk altijd jongetjes, zeker wanneer het mannen betreft in Martins werkgebied… Dus waren er wat ‘grappige’ kado’s bij de kerstboom te vinden. Zo bleek in een van de verpakkingen een potje in de vorm van een grote groene kikker te zitten (ik bedoel dus een potje om op te plassen) en uit een ander pakje kwam een babyroze snuggie tevoorschijn. Hilarisch natuurlijk, ware het niet dat het toeval wilde dat de lieve Justin van twee jaar oud, zonder het te weten het potje uitkoos. Wijzelf kregen een tweetal coffeemugs die Joris vol enthousiasme uitpakte waarbij hij, eenmaal uitgepakt, een luidkeels “Oh mooooi!” liet horen. Hierna liep hij de hele middag met een van de mugs liefdevol onder zijn arm, geen grote kerel die het nog aandurfde ons kado af te pakken. Toch jammer, want wat had ik graag die lekkere roze snuggie gehad ;-)

Wat ik ook gekregen heb die middag is een fantastich recept voor bananapudding. Die had een (mannelijke!) collega van Martin gemaakt en meegenomen naar het feest van de witte olifant. Echt heerlijk, dus als die hier gemaakt is horen jullie het vanzelf.

Donderdag was Martin vrij en hebben we kerstballen en overige versieringen voor de boom gehaald en de boom versierd. Ik voelde me helemaal niet fit, dus vroeg gaan slapen en goed verzorgd door Mart. De boom is erg mooi geworden. Het is een boom van 7.5 voet hoog, een echte nepperd. Met LED-verlichting die je kunt schakelen van witlicht naar kleurtjes, tot Joris grote vreugde. We hadden nog mooie zilveren ballen mat en glanzend en daar hebben we nu verschillende paarse ballen bijgekocht. Het is een hele uitdaging de boom en ballen heelhuids de feestdagen door te krijgen met een ondernemende peuterpuber en een kruipende baby. Zeker omdat de regel hier in huis is dat je met speelgoed niet mag gooien, behalve met de bal.

Vrijdag lekker thuis een pyjamadag gehouden zodat ik een beetje kon opknappen, bleek zaterdag dat Martin ziek was. Dit resulteerde in  een mijlpaal in ons Texaanse avontuur: Mijn eerste Dipdag!

Zondagochtend eerste kerstdag (de enige kerstdag hier trouwens), Martin ziek in bed. Geen familie en vrienden in de buurt (sorry texaanse vrienden, ik sluit jullie voor een iets dramatischer effect even buiten), geen lekkere kerststol, geen versierde kerstontbijttafel, geen kerstliedjeszingende schoonmoeder met een kerstontbijt op bed, twee kindertjes die geen idee hebben dat vandaag een bijzondere dag moet zijn, geen vooruitzicht op een lekker en gezellig kerstdiner, geen romantisch kaarslicht. Ik word ineens geconfronteerd met een gevoel van ‘moeten’. Ik MOET een kerstsfeer creeeren voor mijn kinderen omdat ik ze die warmte wil meegeven die ik als kind ervaren heb op dit soort dagen. Maar daar komt ook meteen het gevoel van ‘niet kunnen’ bij. Ik weet niet hoe ik het aan moet pakken. Hoe doe je zoiets? Hoe zorg je voor die magie als moeder? Terwijl de ukjes het nog niet begrijpen? En de opa’s, oma’s, ooms, tantes en vrienden in het kneuterige holland zitten? Ik realiseer me dat ook het klimaat en de manier van dichter op elkaar wonen in nederland een rol spelen in mijn beeld van hoe kerstmis hoort te zijn. De romantisering van het contrast: buiten ijzig koud, kristallen op de ramen, vroeg donker en binnen warm, met veel mensen in een gezellige kamer bij kaarslicht en als je naar buiten kijkt zie je dat het bij de buren ook al zo gezellig is. Ik zet een cd op met kerstmuziek om ergens te beginnen, maar dit wordt met luid protest overschreeuwd. Joris wil: “niet sjingen mama, bowebouwe kijke!” Dus zitten mijn twee kleine schatjes naar Bob de Bouwer te kijken, op de achtergrond een kerstboom met felgekleurde lampjes, en ligt mijn zieke mannetje in zijn bed. En ik, ik mis mijn familie en vrienden en de vervlogen tijden! Herinneringen flitsen aan me voorbij en ondanks dat het me verdrietig maakt, besef ik ook hoe mooi het is.

Dan nog een laatste vrolijke noot:  Joris liep gisteren ineens op schoenen van Martin door het huis, waarop ik hem vroeg: “hee Joris, heb jij papa’s schoenen aan?” Joris: “nee, OpaNoci schoenen aan ik”  Wat bleek: het waren Martins Van Bommeltjes…Tsja, dat heeft die Jorismans toch maar goed onthouden…opa Noci heeft (bijna) altijd Van Bommeltjes aan.

 

 

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>