Dingdong!

Dingdong! Als ik opendoe staat er een ernstig bezwete jongeman voor mijn neus. Niet zo gek met 35 graden onder een strak blauwe lucht, maar helaas maakt zijn zweetlucht in combinatie met zijn te lang niet geknipte, ongekamde haar mij niet erg enthousiast om iets van hem te kopen.  Aangezien ik hem niet ken en hij met een geplastificeerd A4tje  in zijn handen staat te friemelen, komt hij me ongetwijfeld proberen wat te verkopen. Hij lacht zijn in verval geraakte tanden bloot wanneer hij de twee nieuwsgierige blonde koppies naast mijn benen ontdekt en grijpt de gelegenheid aan om mij aan zijn kant te krijgen. Ik krijg een stortvloed aan complimenten over me heen over die twee geweldig prachtige kinderen, daar heb ik zeker mijn handen wel aan vol? En hoe toevallig, hij heeft zelf ook een kindje van ongeveer dezelfde leeftijd! Uit ervaring weet hij hoe moeilijk het dan is om het huis goed schoon te houden, en laat hij daar nu net de oplossing voor hebben. (zag jij hier ook een aap uit een mouw komen? Of een ezel over een bruggetje lopen?) De beste man komt mij helemaal niets verkopen, ohnee, zeker niet. Hij komt mij alleen een gratis demonstratie aanbieden, een schoonmaakdemonstratie! “Dan hoeft u dat eens een keertje lekker niet zelf te doen!”. Ik sla zijn aanbod af, niet alleen geloof ik niet zo in gratis demonstraties (bang voor addertjes onder het gras), ik kan me ook weinig voorstellen bij een schoonmaakdemonstratie afkomstig van deze zeker niet fris ogende meneer. Hij blijkt het niet met de afwijzing eens te zijn en probeert mij ervan te overtuigen dat ik hem moet helpen. Hij kan namelijk een reisje naar Las Vegas winnen als hij vandaag de meeste demonstraties afspreekt. Ik blijf bij mijn besluit en een mopperende jongen gaat zijn geluk bij de buren beproeven.

Een dagje later….

Dingdong! Een vrolijke, studentikoze, goed verzorgde jonge vrouw staat op de stoep. Al voor de deur helemaal open is vliegen de complimenten over mijn fantastisch lange haar me om de oren. Als ik haar bedank hoort ze mijn prachtige accent en haar enthousiasme is compleet wanneer blijkt dat we uit Nederland komen. Wat zij komt doen? Ons een gratis schoonmaakdemonstratie aanbieden! En omdat ik haar wel een weekendje Las Vegas gun, spreken we voor die avond af dat ze mogen langskomen om de woonkamer onder handen te nemen.

Een paar uur later…

Dingdong! Nadat een enorme walm aftershave mijn neus is binnengedrongen zie ik twee mannen van een jaar of twintig, strak in pak inclusief vrolijk paarse stropdas, voor de deur staan. Niet bepaald wat ik had verwacht bij een schoonmaakploeg, maar dat mag de pret niet drukken. Ze ontpoppen zich tot ware toneelspelers: een het baasje/the bad cop, de ander het hulpje/the good cop. Bijna zingend legt het baasje ons uit wat er gaat gebeuren en hoe belangrijk een schoon huis is, waarna hij ons met het hulpje achterlaat. Maar hulpje is niet alleen, nee, hulpje heeft iets meegenomen! Een Kirby!!  Ik weet niet wie er wel eens een Kirbydemonstratie gehad heeft, maar ondanks dat ik er pagina’s over vol zou kunnen schrijven probeer ik het kort te houden. Filter na filter werd ons duidelijk gemaakt hoe vreselijk vies en ongezond ons huis was. Niet omdat wij ons best niet doen het schoon te houden, maar simpelweg omdat een gewone stofzuiger niets anders doet dan het tapijt kapotmaken zonder vuil weg te halen. Martin en ik hebben ons kostelijk geamuseerd (van half zeven tot half elf in de avond), en speciaal voor dit blog hebben we een foto gemaakt van de vervuilde filters. Kunnen jullie ook zien hoe erg het met onze huishouding gesteld is. Puntje bij paaltje kwam het baasje terug om ons toch wel iets te verkopen. Voor een schamele drieduizend dollar was de Kirby, en daarmee een schoner en gezonder leven, voor ons. Na wat onderhandelen bleek er ruim meer dan de helft (!) van dat bedrag nog best af te kunnen, maar besloten we toch voorlopig onze trouwe Dyson te blijven gebruiken. Het was weer eens wat anders dan een traditionele spelletjesavond!

Nu Joris op school zit krijgen we ineens te maken met sociale peuterzaken. Zo was hij uitgenodigd voor zijn eerste echte Amerikaanse birthday party. En omdat de meeste kinderen op deze leeftijd nog niet geheel zelfstandig zijn, mogen ouders en broertjes meedelen in de feestvreugde. Het was heel erg leuk, er waren pony’s in de achtertuin die naast het aanvreten van het mooie Texaanse gazonnetje (en geloof mij, dat gazon mooi houden kost een hele hoop tijd, energie en geld) rondjes liepen met kindertjes op hun rug, een van de pony’s was wit en mocht door de kinderen beschilderd worden (geweldig!). Je kon je gezicht laten schminken, pizza’s eten, punch drinken en er was een dinosaurustaart. Ook was er een pinata die niet stuk te krijgen was, zelfs niet wanneer je er veertig driftige peuters op los liet. Joris heeft het hele feest gadegeslagen vanuit de eveneens aanwezige zandbak. Hij wilde spelen in de zandbak met de daarin gevonden dinosaurussen en verder wilde hij niets. Geen pizza, geen ritje op het paard, geen schmink op zijn gezicht en zelfs niet met een stok tegen de pinata slaan. Tot hij ontdekte dat er uit die pinata plastic dinosaurusjes kwamen, helaas was hij daar echter zo laat bij dat we er slechts een hebben weten te bemachtigen. Wel goed om te zien dat hij zich niet wild graaiend tussen de andere feestgangers stort, maar tevreden is met zijn ene babydino.

Dingdong! Ineens sta ik oog in oog met twee wel heel bekende gezichten. Harmen en Ingeborg zijn over uit Nederland om een huis te zoeken en aangezien ze toch in deze buurt waren besloten ze mij met een bezoekje te verrassen. Of het uitkomt? Jazeker, ik was alleen bezig het huis showwaardig te maken omdat ik ze die avond rond etenstijd had verwacht. Ze mogen dus alvast een koppie thee meedrinken en de huiskamer bewonderen, de rest van het huis kan Martin ze dan s’avonds laten zien. Heeft hij ook nog wat te doen. We hebben het erg gezellig gehad en ik kan niet wachten tot ze definitief de Nederlandse groep komen versterken! Voor mij voelt het heerlijk om weer wat vertrouwde mensen om me heen te hebben.

Omdat we hier nu ruim elf maanden wonen en in die tijd nog helemaal geen vakantie hebben gehad, werd het hoog tijd voor een weekendje weg. San Antonio ligt op drie uur rijden van Harker Heights en staat bekend om zijn mooie RiverWalk. Ook ligt er een groot pretpark, Seaworld, waarvoor we via Mart zijn werk gratis kaartjes konden krijgen. De jongens hebben zaterdag genoten van de dolfijnen, haaien, pinguïns en andere te bewonderen dieren. Maar ook van de grote sesamstraatspeeltuin, inclusief kermisattracties. Op zondag gingen we enigszins vermoeid naar het centrum van San Antonio om de riverwalk te bewandelen, naar de dino-experience te gaan en ons uit te leven in het childrens museum. Zo’n kindermuseum is echt fantastisch en als het in Nederland nog niet bestaat (?), lijkt het me zeer de moeite waard/lucratief het concept er in te voeren. De vermoeidheid hadden we die nacht in het hotel opgelopen. Omdat we ons campingbedje destijds  in Nederland hebben achtergelaten, leek het ons een goed idee om Elian zijn matrasje mee te nemen en hem daarop op de grond te laten slapen. Joris kon in het ene queensize-bed, wij in het andere en Elian naast ons op zijn vertrouwde matras. Toen iedereen om een uur of acht, na een heerlijk diner bij Ruby Tuesdays, onder de wol lag, ontdekte Elian dat hij niet werd beperkt door de gebruikelijke bedspijlen. Wij bemerkten dit pas op het moment dat Joris begon te roepen dat zijn schaap gestolen was, en we de kleine dief aan de andere kant van de hotelkamer zagen staan. Het schaap stevig in zijn armen, een grijns van oor tot oor. Zijn matrasje leeg. Dit ritueel herhaalde zich een aantal keer, afgewisseld met tochtjes naar de, op peuterooghoogte, aanwezige magnetron. Meneer drukte zelfverzekerd op een aantal knopjes en riep dan vol verwachting: “taart! Taart!”. De eerste paar keer was dit alles nog lachen, gieren, brullen.

Dingdong! Een wake-up call: Ik kreeg onlangs te horen dat sommige mensen mijn blogs negatief opvatten (en zelfs een negatief beeld van Texas blijken te krijgen door mij!). Uiteraard schrok ik mij hiervan een hoedje, aangezien  ik helemaal geen negatieve bedoelingen met mijn  blogs heb of heb gehad en ik grotendeels geniet van ons Texaanse avontuur. Om dus geheel in Amerikaanse stijl af te sluiten, wordt het tijd voor een waarschuwing onder mijn blog: Let op! Sommige van mijn teksten kunnen een zekere mate van ironie bevatten. Dat u het even weet.

 

 

 

Mijn locatie Harker Heights, Texas, United States.

3 reacties op “Dingdong!

  1. Hoi Karlijn, ik heb weer genoten van je verhaal.
    wat goed dat je onderstaande tekst hebt toegevoegd voor de mensen met weinig humor.

    Sommige van mijn teksten kunnen een zekere mate van ironie bevatten. Dat u het even weet.

    van mij mag je zo door gaan.

  2. Wat een super leuke foto’s! En volgens mij was jullie weekendje weg helemaal geslaagd!! Lekker hoor.
    Zie je volgende week :-)

    Liefs Ingeborg

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>