Een nieuwe dimensie aan ons Texaanse avontuur!

Even slapen of een blog schrijven? Dat is de vraag die ik mijzelf sinds een aantal weken stel na de lunch. Tot nu toe werd het steeds optie 1. De eerste paar weken had dit vooral te maken met het feit dat ik iets te verzwijgen had voor de wereld, naast de bijbehorende vermoeidheid. De afgelopen weken is het grote nieuws met velen gedeeld, maar is de vermoeidheid nog wat blijven hangen. Daarom nu eerst dit blog en hopelijk binnen een week nog een blog, omdat het teveel is om in een keer te plaatsen.

Vandaag ben ik 16 weken zwanger van ons derde kindje! Een totaal andere zwangerschap dan ik gewend was, met enorme misselijkheid en niet in de laatste plaats door de verschillen op gebied van gezondheidszorg tussen NL en Texas. Ik heb het geluk te verblijven in een staat waar verloskundige zorg niet verboden is, die staten heb je namelijk ook (bijvoorbeeld Alabama)! Maar niet verboden betekent niet dat het ook gebruikelijk of goed toegankelijk is, dus een grote speurtocht naar de juiste zorgverlener begon een week of tien geleden. De meeste Nederlandse vrouwen hier gaan bij zwangerschap direct naar het ziekenhuis, net zoals de meeste Amerikaanse vrouwen. Omdat ik echter leef in de stellige overtuiging dat een thuisbevalling (bij ongecompliceerde zwangerschap) voor moeder en kind veiliger is dan een ziekenhuisbevalling en ik niet wens te worden behandeld als zieke, afhankelijke of onwetende besloot ik eerst alle opties te onderzoeken. Daarnaast heb ik mijn thuisbevalling van Elian als veel prettiger ervaren dan mijn ziekenhuisbevalling van Joris. Ik had mijn zinnen dus gezet op een thuisbevalling, begeleid door een verloskundige. Maar waar vind je zo’n verloskundige?

Ik zal een beeld schetsen van de keuzes die ik had. Optie 1: toch naar het ziekenhuis.

De zorg voor zwangeren in het ziekenhuis wordt in Texas door de gynaecoloog gedaan, evenals de bevalling. Nazorg of nacontroles kennen ze niet, kraamzorg ook niet. Het is gebruikelijk vrouwen bij een zwangerschapsduur van rond de 38 weken in te leiden (!!! Vreselijk) Tijdens de bevalling is een ruggenprik “vaste prik”, alhoewel je niet verplicht bent deze te laten zetten gelukkig. Meteen na de geboorte krijgt de baby preventief antibiotica in de oogjes gesmeerd (deden we in NL in de jaren 70 ook en hebben het toen snel afgeschaft ivm veel complicaties en nihil gunstig effect), een injectie vitamine K (kunnen we in NL gewoon druppelen) en Hepatitisvaccinaties. Tijdens de bevalling dragen de dokters en zusters om je bed maskers voor hun gezicht, want stel je voor wat er anders kan gebeuren…. En het verhaal gaat dat je kindje compleet met elektronische armband tegen diefstal op de babyzaal wordt gelegd en dus niet bij de moeder mag blijven, maar dat schijnt per ziekenhuis te verschillen. Met echo’s en allerlei aanvullend onderzoek wordt niet zuinig omgesprongen, wat betreft kosten voor de begeleiding van de zwangerschap en bevalling in een ziekenhuis moet je rekenen op duizenden dollars (10.000-20.000 dollar, ben je geen uitzondering). Broers/zusjes mogen niet aanwezig zijn bij echo’s of de bevalling. Grote, en wat mij betreft enige, voordeel: het ziekenhuis is op 10 minuten rijden van ons huis.

Optie 2: naar een ‘birthcenter’

In een geboortecentrum word je door een verloskundige begeleid en kun je doorgaans kiezen of je in dat centrum wilt bevallen, daar hebben ze meestal twee speciale huiselijk ingerichte bevalkamers voor, of je kiest voor een thuisbevalling. In een geboortecentrum word je als zwangere gezien als gezonde vrouw met een baby in haar buik en benaderen ze de zwangerschap niet als aandoening. Je hebt een belangrijke eigen inbreng in hoe je zwangerschap verloopt (hoeveel echo’s, hoeveel aanvullend onderzoek) en hoe je de bevalling wilt vormgeven, waarbij de verloskundige op een holistische manier met de zwangere omgaat (dus rekening houdt met alle aspecten van haar leven en niet alleen kijkt naar de groeiende buik). Eventuele broertjes/zusjes worden indien gewenst betrokken bij de zwangerschap en bevalling en zolang het veilig blijft mag je het zo gek maken als je zelf wilt (muziek, licht, aromatherapie, badbevalling, 20 mensen om je bed of juist niemand, met of zonder spiegel, zelf je baby aanpakken etc.) In het geboortecentrum zijn ze een groot voorstander van het uitdragen van je kindje tot hij/zij er zelf voor kiest ter wereld te komen, laten ze de navelstreng uitkloppen voordat hij wordt doorgeknipt, blijft de baby te allen tijde bij de moeder en begeleiden ze de moeder indien gewenst direct in het geven van borstvoeding. Ook bieden ze standaard zes weken nazorg, voor moeder en kind. De kosten verschillen uiteraard per geboortecentrum, maar je moet denken aan bedragen tussen de 2000 en 4000 dollar.

Het dichtstbijzijnde geboortecentrum lag ten tijde van de start van mijn onderzoek op een kwartiertje rijden van ons huis. Gewoon in Killeen. De website zag er veelbelovend uit dus besloot ik contact op te nemen. Het bleek een geboortecentrum gerund door een verloskundige, die binnenkort het centrum zou sluiten en zich enkel nog op thuisbevallingen zou richten. Dat betekende ook dat alle prenatale afspraken/controles gewoon bij mij thuis zouden plaatsvinden. Ideaal, dacht ik. Op kennismakingsgesprek liep alles echter even anders dan gehoopt. De vrouw maakte een verwarde, depressieve indruk. De kamer was donker en rommelig. Alle informatie die ik haar over mijn eerdere zwangerschappen had gemaild was ze vergeten en ze reageerde afwezig en onvriendelijk op mijn vragen. Midden in het gesprek stond ze plotseling op, liep naar de deur en maakte duidelijk dat het gesprek lang genoeg had geduurd. Ze stuurde me naar huis met de mededeling dat het buiten te warm was voor haar om met me mee naar de deur te lopen en vroeg me binnenkort te laten weten of ik door haar begeleid wilde worden. Overigens meldde ze nog tussen neus en lippen door dat onze verzekering haar misschien niet zou dekken, omdat ze een opleiding had gevolgd die niet door elke verzekeraar werd erkend. Enigszins in paniek kwam ik thuis. Ik had het gevoel geen keuze meer te hebben en te worden gedwongen te kiezen tussen twee kwaden. Het ziekenhuis was duidelijk niets voor mij, maar dat ik absoluut niet door deze vreemde vrouw begeleid wilde worden was kraakhelder.

Op ruim drie kwartier rijden van ons huis ligt het volgende dichtstbijzijnde geboortecentrum, een centrum met vier verloskundigen, een assistente/kraamhulp, een secretaresse en een inpandig echobureau. In Georgetown, een stadje vlak voor Austin. Wederom stuitte ik op een geweldige website, met alles wat ik zoek in de begeleiding van mijn zwangerschap en bevalling en veel positieve ervaringsverhalen. Maarja, Elian is destijds in minder dan drie uur geboren. Is het risico van een verloskundige op deze afstand dan wel verantwoord? Ik heb me suf gepiekerd en ontzettend veel met Martin gepraat. Alle opties nog eens doorgenomen, maar ik bleef het gevoel houden geen keus te hebben.

We besloten toch het ziekenhuis te bellen, om gewoon eens te gaan praten met een gynaecoloog en te kijken of hij/zij bereid was zich aan (een aantal van) mijn wensen aan te passen. Wat bleek echter al snel, in dit ziekenhuis was je verplicht eerst een zwangerschapstest te laten uitvoeren in hun laboratorium (uitslag liet een week op zich wachten), daarna een afspraak te hebben met de financieel medewerker om te kijken of je wel goed verzekerd was en tot slot moest je een zwangerschapscursus van een aantal dagen volgen (ongeacht eerder doorgemaakte zwangerschappen) alvorens je überhaupt een arts te zien zou krijgen. Dat was voor mij de druppel. Ik was al fel tegen een ziekenhuisbevalling (tenzij medisch noodzakelijk uiteraard), het Amerikaanse ziekenhuissysteem stond me nog meer tegen en nu ook nog deze onzinnige rompslomp.

Op naar Georgetown dus, waar ik terecht kwam in een warm bad. De verloskundigen zijn professioneel, kundig en vriendelijk. Ze zijn lief voor de jongens en zijn bereid overal over te praten. Mijn wensen, mijn zorgen, mijn beslommeringen in het dagelijks leven. Voor elke afspraak nemen ze 60 minuten de tijd (!). Mijn afspraken worden altijd vlot gecoördineerd en geregeld door de secretaresse, evenals de declaratieformulieren die ik voor de verzekeraar nodig heb(zo mooi van het Amerikaanse systeem, ik krijg bijna 1000 dollar korting als ik zelf betaal en declareer). Als ik thuis met vragen zit kan ik haar mailen en heb ik altijd snel een helder antwoord. De deur wordt voor me opengehouden, er is een speelruimte voor de kinderen, eten en drinken staat altijd klaar voor wie het wil. De muren staan vol met afdrukken van voetjes van de baby’s die er geboren zijn en het hele centrum is huiselijk maar netjes ingericht. Feit blijft dat ook zij zich aan de Texaanse wet moeten houden, wat voor mij betekent dat ik voor alles wat ik weiger een formulier moet ondertekenen (geen antibiotica in de oogjes, geen vitamine K injectie, geen hepatitisvaccinatie etc.) Prima, ik ben allang blij dat zij de mogelijkheid bieden dit te weigeren en dat ze mij volledig voorlichten over alle voor en nadelen van deze ingrepen. Omdat ik bij Joris het Hellpsyndroom ontwikkelde word ik bij ieder bezoek uitgebreid gecontroleerd. Mijn enige zorg blijft de afstand. Toch hoef ik mij hier waarschijnlijk niet heel druk om te maken. In Nederland word je geïnstrueerd te bellen bij regelmatige weeën, hier bel je bij de eerste wee. De verloskundige komt dan naar je toe en blijft bij je, tot je baby geboren is of (bij vals alarm) tot je je weer prettig genoeg voelt om alleen gelaten te worden. Heel gebruikelijk is het om een badbevalling te doen wanneer je je laat begeleiden door een verloskundige. Ze nemen dan ook een mobiel baringsbad mee naar ons huis bij de 38 weken controle, zodat ik tijdens de bevalling kan beslissen of ik daar wel of geen gebruik van wil maken. Kortom, ik ben blij! Ik heb met 7 weken een echo gehad om de zwangerschap te bevestigen en over twee weken, met 18.3 weken zwangerschap heb ik de 20 weken echo. Geen onnodige echo’s dus, maar mocht ik er meer willen ben ik daar helemaal vrij in.

Natuurlijk gebeurt er hier nog meer dan alleen zwanger zijn. Taal blijft een mooi concept. Martin vertelde me van de week dat iemand “de koning op aarde”was. “Oh”, zei ik, “die heb je leuk bedacht”. “nouja”, zei Martin “de koning in Frankrijk dan” Haha. (voor medemensen die ook moeite hebben met spreekwoorden, in deze tekst achterhaal je de volgende correcte spreekwoorden: ‘de koning te rijk’, ‘als een god in Frankrijk’, ‘de hemel op aarde’) Ik heb ooit van Eliane het boekje ‘geen kip overboord’ gekregen, en inmiddels na tien jaar spreekwoordverbasteringen van Martin en zijn familie aanhoren zou ik zo een nieuw boekje kunnen vullen. Zeer vermakelijk.  Laatst dacht ik dat mijn eigen Engels niet meer zo best was. Ik had een taart gemaakt voor een Amerikaanse die ze zou komen ophalen tussen 13.00 en 16.00. Op de betreffende dag belde ze me echter dat ze hem uiterlijk om 13.00 zou halen, want ze had daarna allerlei afspraken. Tenminste, dit dacht ik te hebben verstaan. Om 13.00 was er geen mevrouw, om 14.00 belde ze en verstond ik: “ik kom er nu aan”. Om 15.00 geen mevrouw. Om 15.30 stond ze dan op de stoep. Door het dolle heen zo blij met de taart, zoals het een goed Amerikaanse betaamd. Gelukkig bleek het niet aan mijn Engels te liggen, maar wederom simpelweg aan het feit dat ik met een Texaanse te maken had. ‘Ik zeg niet wat ik doe en ik doe niet wat ik zeg, ik houd slechts de schijn op’. Weet ik dat na twee jaar nu nog niet?!

In mijn vorige blog vertelde ik over onze auto die naar de dealer moest. Tijdens die reparatie hebben de monteurs helaas een stukje van een van de stoelen afgebroken. Geen essentieel onderdeel, maar toch willen wij het graag (op hun kosten) gerepareerd hebben. Martin zocht om het makkelijk te maken meteen het onderdeelnummer op en regelde met de onderdelenmeneer dat het besteld zou worden. Een paar dagen later werden we teruggebeld dat het onderdeel binnen was en dat ik mocht langskomen om het even te laten repareren. Dus reed ik, nog in mijn misselijke periode, nadat ik Joris op school had gebracht met Elian naar de dealer. Daar aangekomen keek de juffrouw die Martin had gesproken of ze water zag branden. Ze wist helemaal niets van een kapot onderdeel, dat zij dan ook nog eens zelf gesloopt zouden hebben. Onvoorstelbaar. Ze had mijn man helemaal niet gesproken en het onderdeel was ook niet in huis. Sterker nog, volgens de computer was dat onderdeel nooit besteld en de naam van de onderdelenmeneer herkende ze absoluut niet. Onder invloed van hormonen laat ik mij wat moeilijker wegsturen dan normaal, dus hield ik vol en belde ik Martin. Elian inmiddels jengelend op de achtergrond, drie doosjes ‘zoethoud’ rozijntjes al achter de kiezen. Toen ik daarna de naam van de onderdelenmeneer nog eens noemde ging er een klein belletje rinkelen: “oooh, die, ja dat is het baasje van alle onderdelenmeneren…”. Maar verder wist ze nog steeds nergens van. Mokkend liep ze mee naar de auto, om te kijken naar wat er dan kapot was. Het gebroken onderdeel dat ik haar onder de neus had geduwd had ze nog nooit van haar leven gezien (weet u zeker dat dat bij uw auto hoort?). Dat het onderdeel perfect paste op de andere helft van het onderdeel dat nog in de auto zat overtuigde haar niet, dus moest er een monteur bij komen kijken. De monteur herkende het gelukkig een half uur later wel en leek zich ook te herinneren dat zij het zelf hadden gesloopt, dus werd de mevrouw ineens vriendelijk en bezwoor ze me het onderdeel meteen te bestellen. Tien minuten later vertelde ze me dat ik kon gaan, het onderdeel zou die middag binnenkomen en dan zouden ze me bellen voor een afspraak om het erin te laten zetten.

Een paar weken later besloot Martin zelf maar weer eens te bellen hoe het met de bestelling stond.  Drie keer raden, er was wederom geen bestelling gedaan, geen onderdeel in huis en Karlijn mag weer langsrijden om te laten kijken wat ze nodig hebben. Met frisse tegenzin rijd ik dus na het schrijven van dit blog weer naar de dealer, benieuwd wat ze me nu weer op de mouw gaan spelden en nog benieuwder of mijn bezoek dit keer iets uit gaat halen. Ik zet alvast tien dollar in op: NEE.

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>