Eind goed, al goed

Plassen voor pepernoten:

Mama: “Joris, moet jij even plassen op de wc voordat je gaat slapen?”

Joris: “ NEE!”

Papa: “ Als je even op de wc plast krijg je een pepernootje.”

Joris: “ja, peecee” , rent naar de wc, gaat zitten, concentreert zich, plast. Er vallen een paar druppels op de speciale peuterwc-bril waar Joris meteen zijn vinger in prikt…..”oh, heet!” Wat een ontdekkingen doe je toch als je twee bent! Joris trekt vervolgens de halve rol toiletpapier van de muur om uitgebreid te poetsen en wast dan zijn handjes (met mama’s hulp uiteraard) “Klaaaar, peepenoote!” 

Sam’s club

Dit is een grote winkel waar je alleen boodschappen mag/kunt doen als je lid wordt voor 40 dollar per jaar. Lucky me, Patricia is lid en ik mag mee!  Martin blijft thuis met Joris, samen bouwen met de blokken. Als hij per ongeluk tegen papa aanbotst zegt hij “sojo papa”. Zo schattig! Ik neem Elian mee aangezien hij nog borstvoeding krijgt. Onderweg naar Temple zien we weer hoe geweldig de Amerikanen kunnen autorijden (NOT), maar we komen veilig aan. Bij de ingang moet Patricia haar lidmaatschapspasje laten zien en dan mogen we met z’n allen naar binnen. Het is een enorme loods met een hoog plafond en schappen vol met grootverpakkingen. Het doet me denken aan een kruising tussen het magazijn van Ikea, de Aldi (veel staat nog op paletten in het plastic) en de Makro. Als we het eerste pad uit komen lopen waar voeding stond staat er een dame met twee karretjes. Op het ene karretje staat een oventje, van het andere karretje is een klein kraampje gemaakt waar hapjes op staan. Ze biedt ons een eenhapsquiche aan en een soort wraprolletje. Bovenaan het kraampje hangt een lijst met wat je zojuist hebt gegeten en waar je dit in de winkel kunt halen. We lopen verder en met onze mond nog vol worden we aangesproken door de volgende dame met twee karretjes. Zij heeft een elektrisch kookplaatje met een koekenpan en bakt vis die ze net uit het vriesvak heeft gehaald. Ik sla even over. Zo gaat het de hele winkel door. “goed blogmateriaal dit”, zeg ik. Verder lopen wij door, maar menig klant stopt bij elk kraampje om zo een gratis lunch te verzamelen. Ze verkopen hier trouwens echt goede Hollandse/Goudse kaas! Nadeel daarvan is dat die benadrukt hoe vies het brood is wanneer je er je Amerikaanse broodje mee belegt. Een goede reden dus om weer een brood te bakken, dat doe ik dan ook met plezier!

Op Safari

Afgelopen zaterdag belde Martin’s collega of we mee wilden met de jongens naar een park in een plaatsje verderop. Het is een soort wildpark waar je met de auto doorheen rijdt, de ramen mogen open maar je mag niet uitstappen en voor een dollar per zak kun je speciaal voer kopen. Nu hebben zij een mooie grote Amerikaanse auto waar me met z’n allen inpassen (vier volwassenen en vier kindjes) dus papa’s voorin en mama’s tussen de kinderstoeltjes op de achterbanken en rijden maar. Het was fantastisch! Eenmaal in het park zijn Patricia en ik met Justin en Joris in de achterbak gaan zitten met het achterraam open, Elian bij Martin voorin op schoot met het raampje open en Lorena bij Bas achter het stuur. (geen paniek, we reden stapvoets of langzamer en stonden veel stil, niets gevaarlijks aan). De kinderen, ook de kleinsten!, hebben hun ogen uitgekeken naar alle herten, bokken, geiten, reeën, paarden, zebra’s, koeien, buffels, struisvogels, lama’s en een grote dromedaris. Handen vol met voer werden door de dreumesen naar buiten gemikt, Joris riep bij elke hand: “ooh, lekker, koekies!”. Aangezien de lama’s nogal lelijk kunnen spugen en de struisvogels gemeen naar je pikken gingen de raampjes snel dicht wanneer er een lama of struisvogel in de buurt was, onder luid protest van Joris die niet wilde stoppen met het voeren van de “paardjes” (paardjes met een gewei, paardjes met veren etc.) De zebra’s aten uit onze handen, waarbij me opviel hoeveel een zebra eigenlijk op een gewoon paard lijkt van dichtbij. Toen de dromedaris bij de auto aankwam was ik wel echt onder de indruk. Wat een enorm beest is dat zeg, dan denk je dat je in een grote auto zit….de dromedaris is een kop groter. Overigens heeft hij die grote kop in het verleden wel eens de auto ingestoken om een volledige zak met voer naar buiten te trekken (hij was duidelijk totaal niet geïnteresseerd in slechts een handje brokjes), dus ook deze vriend hielden we buiten door de ramen op een kiertje te zetten. Elian heeft hem nog wel een kus kunnen geven, dat dan weer wel. Na dit grote safari-avontuur zijn we lekker gaan eten bij de Italiaan, alwaar Joris die nooit verschoond wil worden tijdens het hoofdgerecht besloot dat hij een schone luier nodig had. Toen dat gebeurd was en ikzelf nog even ging plassen, zag Joris zijn kans schoon om op de grond te gaan liggen en zijn hoofd onder het schot door te steken naar het hokje naast ons. Zo had hij een uitstekend uitzicht op een meisje dat naar de wc wilde en dat, preuts als de Texanen zijn, begon te gillen dat ze door een jongen werd bekeken. Hierop stak haar moeder haar hoofd ook onder het schot door om te bekijken wat er aan de hand was, gelukkig kon die hartelijk lachen om het feit dat het “just a little boy” was.

Elian gaat staan

Ja, negen maanden oud en meneer vindt dat het tijd is om achter Joris aan de trap op te gaan. Dus kruipt/rupst hij snel naar de trap en trekt zich dan aan de treden op tot staan. Luid kraaiend meestal, naar Joris. Helaas voor hem komt hij niet verder dan zijn voeten op de grond en zijn handen op de tweede trede. Maar binnenkort zal het hem vast wel lukken, want hij oefent op alles wat maar binnen handbereik is (aan je been optrekken tot staan, aan een poef die op de grond ligt, aan de blokkenwagen) Misschien wordt het dan toch weer tijd om het traphekje te plaatsen. Zucht…wat worden kleine kindertjes toch snel groot…

We krijgen ook steeds meer te horen hoeveel de jongens op elkaar lijken, en ik begin ook steeds meer gelijkenis te zien nu het babyachtige er zo snel afgaat bij Elian.

Behulpzaamheid kent geen grenzen

In de Walmart (supermarkt) was ik op zoek naar rijstwafels voor Elian. In de hoop iets vergelijkbaars te vinden als in Nederland, zonder toegevoegde suikers/zoetstoffen en zout in elk geval. Ik kon het niet vinden. Daarna op zoek naar easy-up pampers voor Joris. Blijkbaar stond ik wat langer appelig te kijken bij het luierschap, want prompt stond er een juffrouw naast me: “Hi guys, how are y’all doing today? Can I help you with anything?” Uhm, ja ik zoek easy-upjes (maar ik kan best zelf nog even zoeken), de juffrouw aarzelde geen moment en begeleidde ons naar de betreffende luiers. Nu dacht ik er wel weer zelf uit te kunnen komen, maar juffrouw was vastberaden mij tot het bittere einde bij te staan. Omdat de maten in Amerika anders zijn dan in Nederland (de geur ook, maar dat had ik al eens aangekaart) had ik niet direct mijn antwoord klaar op haar vraag welke maat ik nodig had. Dat was geen probleem. Juffrouw bekeek Joris en tilde hem op…beetje schudden, goed voelen… Ja, ze wist het zeker, maatje 6. “do you need anything else?” No thanks wilde ik zeggen, maar Martin was me voor: je zocht toch nog rijstwafels?! Dus op naar het schap waar ik net al voor had gestaan, achter juffrouw aan. Elke doos werd uit het schap gehaald en uitgebreid met me doorgenomen. Uiteindelijk belandde er een doosje in onze wagen waarop stond dat deze koekjes in 2008 een award hadden gewonnen. Juffrouw was er erg enthousiast over. Helaas, wel wat toegevoegde suikers en zout, maar Elian vindt ze te eten. Volgende keer maar rijstwafels laten opsturen uit Nederland en vooral niet meer te lang bij een schap blijven staan.

Eind goed, al goed

Ohja, voor wie zich naar aanleiding van mijn voorgaande blogs afvraagt hoe het nu is met de kinderwagen en de wasmachine. De kinderwagen is weer helemaal compleet en wordt veelvuldig gebruikt, ik heb hem nu zelfs gepimpt met nieuwe voetenzakken en twee cupholders. Zonder cupholder en je eigen thermobeker kun je echt niet de straat op hier. Werkelijk iedereen loopt met z’n eigen koffie/thee of een beker Starbucks in de cupholder. Je mag ook gewoon in een restaurant gaan zitten met je eigen drinken of met de bak koffie die je net bij de buren hebt gekocht. Geen probleem! De wasmachine is gerepareerd en werkt perfect. Nu nog op zoek naar een droogrek waar alles op past wat na een keer wassen uit de machine komt, want ons Nederlandse rek is daarvoor echt te klein!

Mijn locatie .

1 reactie op “Eind goed, al goed

  1. het lezen was weer pure humor Karlijn, en een aantal zaken (de megashop en desuper- bereidwilligheid op elke hoek van de straat…) voor mij als VS-Canada-ganger weer herkenbaar, erg leuk om jullie belevenissen te volgen.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>