Haastige spoed…..

inderdaad, haastige spoed is zelden goed. En alhoewel de mensen hier heel veel dingen doen die niet goed zijn, of dingen laten die wel goed zouden zijn, volgen ze de goede raad van dit spreekwoord zeer getrouw op.

Te beginnen dan maar bij ons rijbewijs-avontuur. Van collega’s al gehoord dat het soms wel, soms niet lukt om het Nederlandse rijbewijs in te ruilen voor een Texaans rijbewijs. (nee, geen Amerikaans, per staat heb je een ander rijbewijs nodig, ook als Amerikaan als je langer dan 90 dagen in een staat verblijft). De adviezen waren: naar Temple gaan (plaatsje 30 minuten verderop), vroeg in de ochtend, uniform aan en kinderen mee. Dat laatste kon ook niet anders natuurlijk. De jongens gaan nog overal mee naartoe, aangezien we geen tantes, ooms, oma’s of opa’s in de buurt hebben om op te passen. Om acht uur aangekomen zat het kantoor al bommetje vol. Overal hingen informatieve briefjes op deuren, ramen en muren. Bijvoorbeeld: ‘sluit deze deur nooit af zolang er mensen in het gebouw aanwezig zijn’ (ik heb geen sleutel, maar toch fijn om te weten dat ik dat NIET moet doen) Maar ook informatie over welke formulieren je moest invullen als je met een bepaalde reden naar dit kantoor toegekomen was. We hadden een nummertje getrokken uit zo’n leuk ouderwets rood nummertjestrekapparaat (deed me denken aan het oude postkantoor) en alle formulieren ingevuld. Toen we om 10.00 aan de beurt waren en vertelden dat we onze Nederlandse rijbewijzen wilden omruilen, inmiddels uiteraard met schreeuwende kindertjes, Joris  mijn rok omhoogduwend (volgende keer doe ik weer een broek aan), keek de beste man vanachter de balie ons eens aan en zei met een strak en onverschillig gezicht: ‘u moet een nummertje per persoon trekken”. Okee dan. Maar aangezien dat nu net niet op zo’n mooi briefje aan een muur, raam of deur stond vermeld en wij twee uur hebben gewacht maakt u nu zeker wel een uitzondering?! NOPE. Okee. Dan alleen maar mijn rijbewijs, Martin kan zonder de kinderen wel een andere dag terugkomen. Baliemeneer nam alle formulieren, papieren, legitimatiebewijzen en mijn rijbewijs aan en gaf mij nog een formuliertje om in te vullen. Ik heb geen flauw idee waarom ook dat niet vooraf ingevuld had kunnen worden, bovendien kwam er niets op te staan wat ook al niet op de andere fomrulieren stond. Maar prima, ik vul het graag voor u in. Nadat ik het had ingevuld keek de man nog eens bedenkelijk naar mijn roze pasje…en draaide vervolgens zijn bureaustoel in de richting van collega juffrouw zuurpruim. Die had aan een vluchtige blik genoeg: “Nederlanders, nee die krijgen geen rijbewijs. Die moeten alle examens eerst afleggen”. Pardon? Ja, Duitsers, Fransen en Canadezen kunnen hun rijbewijs probleemloos inwisselen, maar Nederlanders absoluut niet! Dus kregen we een theorieboekje in onze handen geduwd en werden we het kantoor uitgebonjourd. Drie uur verder en alleen een beledigde moeder/vrouw rijker zaten we dus weer in de auto op weg naar huis.

Overigens drukt iedereen mij hier op het hart hoe weinig de examens voorstellen. Het schijnt een simpele theorietest te zijn. Want wie het eerst de kruising nadert heeft voorrang, als je een stopbord ziet moet je stoppen (en er staat zo’ongeveer elke 30 meter een stopbord in de bebouwde kom…ja echt waar! ook als er helemaal geen zijwegen zijn!!), je moet je aan de langs de weg aangegeven snelheid houden en als er ergens in je buurt een schoolbus stopt met knipperende lichten moet je stil gaan staan (ook als hij niet op jouw weghelft staat). Daarnaast is er een praktijkexamen waarbij je in je eigen auto een blokje om het kantoortje van de examinator moet rijden. Inmiddels ben ik wel bereid deze examens te doen, samen kosten ze zo’n 25 dollar, dus dat is ook het probleem niet.

– Had ik al verteld dat de pampers hier naar een zwaar zoet poederig parfum ruiken? Zo sterk dat het bijna onmogelijk is met je neus te achterhalen of de pamper nog schoon is.  Over schone schijn gesproken –

Dan cheques. Wie kent ze nog? Cheques, van die papiertjes waarop je zowel in cijfers als in blokletters het bedrag dat je uitgeeft moet invullen, plus je naam uiteraard, als die er al niet op voorgedrukt stond. Waar de caissiere dan allerlei controles op moet uitvoeren voordat je er iets mee kunt kopen. Juist, die dingen die wij in Nederland in het papieren tijdperk ook gebruikten! Toen de kruidenier nog dropjes verkocht voor een paar centen. Die! Die worden hier dus nog gebruikt….en niet af en toe, neeeee…..ze zijn zelfs in veel winkels verplicht! Vandaag ook weer tijdens het boodschappen doen bij de, overigens fantastische, Walmart. De dame voor ons laadde rustig haar boodschappen op de band, maakte een praatje met de caissiere, deze pakte haar boodschappen in plastic zakjes (dat doet de caissiere hier dus voor je!) maximaal twee producten per zakje en soms voor de zekerheid twee zakjes per product. Ik heb inmiddels twee keukenkastjes vol plastic Walmart zakjes…een beter milieu begint NIET in Amerika. Nadat alle zakjes in het karretje stonden werd om een pen gevraagd, gezocht, gevonden, overhandigd en jawel….met uiterste precisie, nog net niet met de tong naar buiten, werd een cheque uitgeschreven (en daarna gecontroleerd etc). Toen kwam er nog een dame die blijkbaar ook bij de Walmart werkte langs om naar de caissiere te schreeuwen hoe goed ze bezig was en dat ze niet kon wachten haar kassa/omzet/winst vanavond te tellen… Martin vroeg zich nog af waarom de man voor ons in de rij met zijn twee producten niet bij de snelkassa was gaan staan, maar de man had overduidelijk geen haast en vroeg zich dat zelf volgens mij helemaal niet af. Nee echt…haastige spoed….nooit van gehoord.

Dan de bugaboo. Zoals eerder gezegd, gemollesteerd tijdens de reis. De dag na de reis hadden we nog gebeld om te vragen hoe we de klacht nu verder moesten afhandelen. We hadden een referentienummer gekregen en zodra we de bon hadden (zat in de container) moesten we weer bellen om de klacht compleet te maken. Zonder bon, geen klachtenafhandeling. Netjes uitgelegd dat dit even kon duren en waarom. Was geen enkel probleem. Mooi. Toen we de bon hadden meteen weer gebeld. Niemand kende ons referentienummer. De computer wist van niets. kapotte onderdeel ingeleverd? Niemand had het. Na een stuk of 5 telefoontjes en het invullen van formulieren op internet plus het uploaden van de bon, kregen we het bericht dat Delta/KLM binnen 6-8 weken met een passende oplossing zou komen. Ik was het zo zat. Ik heb niet voor niks zo’n duowagen. Dus een mailtje gestuurd of ze haast wilden maken en dat het niet om een buggytje van 30 euro ging dat af en toe eens gebruikt werd. (maar dan vriendelijk en beleefd) De volgende dag telefoon. We krijgen binnen een week een CHEQUE…de wagen wordt helemaal vergoed. Gelukkig dus goed afgelopen en toch nog een pluim voor Delta voor deze afhandeling!

Wij hebben ook een hele lieve Amerikaanse buurman. Hij staat regelmatig op de stoep, of zelfs ineens in huis….met kaartjes voor de kerk, of voor het kerkkoor.

Inmiddels bak ik mijn eigen brood en ontbijtkoek, binnenkort zijn de stroopwafels aan de beurt. Maar dat moet wachten tot we een nieuwe transformator hebben zodat ik mijn keukenapparatuur uit NL kan gebruiken. We hadden namelijk een transformator besteld, maar deze kwam kapot aan en gaat dus weer terug. Zodra hij terug is krijgen we een nieuwe opgestuurd. Dat duurt nog even, zeker gezien het feit dat de kapotte volgens de verkoper zal worden opgehaald, maar niemand weet wanneer dit gaat gebeuren…spannend!

De jongens maken het goed, Elian slaapt gelukkig weer hele nachten door. Joris kletst de oren van ons hoofd en sleept zijn plaplak en zaza overal mee naartoe (slaapzak en schaap). Elian zit tegen kruipen aan en vandaag zat hij ineens midden in de kamer op z’n billen terwijl ik hem daar had neergelegd op z’n buik. Hij vindt het ook ineens leuk om lawaai te maken, schreeuwen en met speelgoed of bestek op tafel slaan. Ik denk ook dat er meer tanden aankomen, want hij bijt overal op. Speelgoed, boekjes, snoeren die hij tegenkomt en vooral graag in mama (hand, vingers, arm, borst, buik, kin, neus…maakt niet uit). Joris zegt inmiddels regelmatig: zame pele ela! (samen spelen elian) als elian probeert iets van hem af te pakken. Andersom gebeurt trouwens veel vaker, dat begrijp je en dan roep ik….je raadt het al:  Samen spelen Joris….

Ik heb zoveel te vertellen, maar helaas vrij weinig tijd. We zijn nog steeds druk het huis op orde te krijgen. Morgen komt eindelijk de houten vloer in de eetkamer (daar ligt nu hoogpolig tapijt, dat leek ons niet zo praktisch met kindjes die leren zelf te eten) en in mijn kantoortje. En over een paar dagen worden dan alle kasten in elkaar gezet. Vanaf deze week moet Martin ook weer gewoon aan het werk. Ik ben heel benieuwd hoe hij het zal vinden en ik vind het voor mezelf ook heel spannend. Zeker omdat we nu maar een auto hebben (martins nieuwe speeltje, zie foto’s), en ik dus met de jongens aan huis gekluisterd zal zitten. Gelukkig hebben we veel ruimte en een lekkere tuin en al onze spulletjes. De jongens zullen me ook best bezighouden verwacht ik zo. Bovendien moet ik voor elke kruimel stofzuigen, zodat er geen beestjes in huis komen.

Het weer blijft heerlijk. Nu en dan een grijze dag, maar de temperatuur blijft halverwege de 20 graden. Met je ogen dicht voelt het alsof je op Tenerife of Kreta bent. Ken je dat gevoel? Alsof je zo uit het vliegtuig/vliegveld de deur uitstapt de (vochtige) warmte in. Heerlijk!

Bedankt voor alle kaartjes, reacties op mijn blogs en andere berichten! Ik schrijf de blogs met veel plezier, maar vind het helemaal leuk als ze ook met plezier gelezen worden! Martin waagt zich er niet aan. Die houdt niet van schrijven en ook niet van lezen. Ik heb een nieuwe bladzijde aan de website toegevoegd: veelgestelde vragen. Dus als je nog vragen hebt: stel ze gerust daar. Ik heb ook wat nieuwe foto’s in de verschillende albums geplaatst. Nu slapen, morgen vroeg op! (ik zal morgen ook eens even kijken naar spel en typfouten…)

Liefs

 

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>