(ho)ge-noten

Toen ik om zeven uur vanochtend opstond hing er een dikke grauwe mistlaag om het huis. Nu ben ik al niet zo’n ochtendmens, maar op dit soort donkere dagen vind ik het helemaal moeilijk om mijn bed uit te komen. Toch heb ik geen keus, Joris zijn school begint om half negen en ik moet er niet aan denken dat we een ‘Tardy’ krijgen. Opstaan mag ik dan niet leuk vinden, vergeleken bij terecht gewezen worden door een autoriteit (een tardy krijgen van de juffrouw in dit geval) is opstaan een stuk chocoladetaart. De geur van versgebakken brood maakt dat ik me al snel verzoen met het vroege opstaan en een uur later zitten we in de auto.  Als ik Joris op school heb gebracht en in mijn auto stap om naar huis te rijden zie ik hem voor het raam zitten, een emmertje met zeem en trekker naast hem, een plantenspuit in zijn hand. Geconcentreerd lapt hij de ramen, zijn tong uit zijn mond, zodra hij mij ziet spuit hij met een ondeugend gezicht extra water op het raam in mijn richting. Dan zwaaien we nog een keer naar elkaar en is het tijd voor mij om weg te rijden. Elke ochtend hetzelfde ritueel, elke ochtend genieten.

De mist is al snel opgetrokken en daarvoor in de plaats schijnt de rest van de dag de zon. Vandaag, eind januari, is het 28 graden Celsius. Ik zit in het prieeltje met Ingeborg en zie onze kinderen door de tuin banjeren, de kiezels van het pad veranderen in koffiekopjes en koekjes die door Joris ruimhartig worden uitgedeeld. Er hangt een heerlijke lentegeur in de lucht die mij samen met de zon op mijn huid blij maakt, eerlijk is eerlijk, dit is wat ik ga missen als ik over een paar jaar weer in Nederland woon.

Voor Amerikanen is het erg belangrijk dat men zich ontwikkelt. Regelmatig zie ik reclames die hameren op het belang van onderwijs en het versterken van de samenleving door zoveel mogelijk mensen zo hoog mogelijk op te leiden. Het is gebruikelijk kinderen vanaf drie jaar naar school te sturen, alwaar weinig ruimte is voor fantasie en spel maar des te meer aandacht voor de voorbereiding op het (basis)onderwijs. Joris brengt bijvoorbeeld regelmatig boekjes mee naar huis waarin hij cijfers en letters heeft overgetrokken met verschillende kleuren potlood, allemaal met als doel zo jong mogelijk te leren schrijven. Ik was in de veronderstelling dat dit onderwijzen dus vanaf drie jaar belangrijk werd gevonden, maar dit bleek niet helemaal juist. In de plaatselijke bibliotheek wordt wekelijks voor kleine kinderen ‘storytime’ georganiseerd, gratis en vrij toegankelijk. Een fantastische ervaring waarbij ik wederom het gevoel had dat Amerika ECHT zo is als in de film. Een uiterst vriendelijke, vrolijke mevrouw van een jaar of 45 (gokje)  -kleding keurig gestreken, haren in een beheerst knotje, vlekkeloze make-up-  verwelkomde de kinderen en hun moeders/oma’s op filmisch enthousiaste wijze. Elke bijeenkomst van storytime is gekoppeld aan een thema, in dit geval de maanden van het jaar, waarbij de vrolijke dame een aantal boekjes en liedjes heeft uitgezocht. Stil zitten luisteren naar het voor te lezen verhaal wordt in vlot tempo afgewisseld met zang en dans. Toen wij er waren sloot Elian elk dansje af met een wild applaus, waarbij hij “jajajaja” riep. Vervolgens kon er ook nog iets passend bij het thema geknutseld worden en werd je geacht het thema thuis nog eens aan te halen. Dit alles met als doel de ukjes zo goed mogelijk voor te bereiden op hun schoolgaande leven. Ondertussen vroeg ik mij steeds af hoe die mevrouw dat toch deed, en of ze de hele dag zo zou doen of dat ze alleen tijdens het uurtje storytime praat met een hoog lief piepstemmetje waarbij de Oh’s en Ah’s extra langgerekt en veelvuldig aanwezig zijn. Bijvoorbeeld in de regelmatig terugkerende zin in prachtig coloratuursopraan: “Oooooooh, I’m soooo excited!” En geen moment liet haar stralende van-oor-tot-oor-glimlach haar in de steek.

Wanneer wij vroeger op vakantie gingen reden we meestal naar Frankrijk. Dat wil zeggen, papa reed en wij probeerden ons te vermaken en te gedragen. Gedurende de reis mochten we dan om en om een cassettebandje uitkiezen. Een van de veelgekozen, door ieder gezinslid geliefde, cassettebandjes bevatte de muziek van de musical Les Miserables, ik ken deze liedjes dan ook nog steeds achterstevoren, binnenstebuiten en ondersteboven uit mijn hoofd en elke keer weer geven ze mij een magisch gevoel. Jeugdsentiment. Ik heb de nieuwe Nederlandse versie van de musical in 2008 of 2009 gezien, waarbij ik mijzelf gedurende de volledige voorstelling in bedwang moest houden niet op te staan en met mijn armen in de lucht uit volle borst mee te zingen. Ik kan echt helemaal niet zingen en moet zelfs bekennen dat ik op verjaardagen altijd playback zodat het geheel een beetje aan te horen blijft, dus gelukkig voor de mensen in de zaal kon ik mij inhouden. De film Les Miserables draait sinds enkele weken in de bioscoop en eindelijk had ik iemand zo gek gekregen met mij mee te gaan. Martin weigerde pertinent, maar gelukkig had Ingeborg wel zin in een avondje uit. Bewapend met chocolade-ijs en een chocoladeletter, we waren voorbereid op een tranentrekkende film, moest ik mij wederom drie uur aan mijn stoel vastklampen. Wat een heerlijke film en geweldige muziek. De volgende dag heb ik niets anders gedaan dan luidkeels alle liedjes ten gehore te brengen aan mijn immer luisterende publiek: Joris en Elian. Arme jongens.



Mijn locatie .

1 reactie op “(ho)ge-noten

  1. Ha Karlijn,

    zo te lezen gaat het goed met jullie, en dat is fijn (ook voor afd. Amerongen ). Ik moest erg lachen om dat ramenlappen van Joris!!

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>