Mij een zorg

De pot verwijt de ketel….

Ondanks het feit dat ik me tegenwoordig niet meer zo druk maak om de politieke toestanden in mijn geboorteland, aangezien ik niet het gevoel heb dat ik er ooit enige invloed op heb gehad (en ja, voordat ik nu menig feministe voor het hoofd stoot, ik heb wel altijd gebruik gemaakt van mijn ooit door andere vrouwen met bloed, zweet en tranen verworven stemrecht), moet mij nu toch iets van het hart. Het is namelijk zo dat ik dol ben op taal en ik weet toevallig dat er mensen zijn die weleens moeite hebben met de betekenis of het juiste gebruik van een spreekwoord. Ik zag  zojuist een bericht op een Nederlandse nieuwswebsite, waarin meneer Arie Slob, voorzitter van de Christen Unie, een geweldig voorbeeld tentoonspreidt van het spreekwoord: ‘de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet’. Hij verwijt de PVDA namelijk dat ze op het gebied van zorg “terugwillen, en je moet juist vooruit!”. Nu heb ik nog eens opgezocht wat de ideeën van de ChristenUnie ook alweer zijn op het gebied van zorg. En ik vond precies wat ik al dacht : Arie Slob zou als hij het voor het zeggen had de huidige verworvenheden op gebied van abortus en euthanasie zonder problemen terugdraaien.  

Terug naar Texas, waar ik mij al helemaal niet bezig houd met politiek, behalve dan dat ik het wel grappig en tegelijk ook triest vind om te lezen dat een van de, inmiddels teruggetrokken, republikeinse presidentskandidaten van alles wist te vertellen over Nederland, toevallig ook op gebied van Euthanasie. De beste man stelde namelijk dat Nederlandse bejaarden in angst leven en niet naar een arts durven, omdat ze het risico lopen onvrijwillig geeuthanaseerd te worden. En wat me nog het meest verwonderde, er zijn hier heel veel mensen die dat klakkeloos voor waar aannemen. Achja, de Texaanse volgzaamheid, even vergeten.

Vorige week was het dan zover. Ik werd dertig of zoals ze hier zeggen, ik kreeg bezoek van  ‘The Big 3-0’. Tot mijn schrik ontdekte ik de dag ervoor een knobbel in mijn zij, waarnaar ik een arts wilde laten kijken. Omdat ik echter nooit iets mankeer, had ik niet zo’n haast gemaakt met het inschrijven bij een huisarts. Kortom, ik had nog geen huisarts. En om nou met een knobbel waar ik verder geen last van had naar de eerste hulp te gaan leek me enigszins overdreven. Na overleg met manlief besloot hij even te bellen naar de kliniek waar de jongens ook, of moet ik zeggen wel, staan ingeschreven en tot onze grote verrassing konden we de volgende ochtend, op mijn verjaardag dus, terecht. Dus na het met de jongens bewonderen van de door Martin opgehangen slingers, het openmaken van de kaartjes uit Nederland en een verjaarsontbijt stapten we in de auto op weg naar de dokter. We waren ruim op tijd, maar ik werd direct door de verpleegkundige meegenomen voor controle van lengte, gewicht, bloeddruk, zuurstofgehalte en polsslag. In mijn handen de nog altijd lege zes A4tjes met vragen en te ondertekenen voorwaarden. Nadat de controles waren gedaan bracht ze ons naar het kamertje waar de dokter me zou onderzoeken, alwaar ik tijd zou hebben om de papieren in te vullen. Binnen twee minuten stond de doc al voor mijn neus en de beste man bleek een Nederlandse grootvader gehad te hebben. Na wat gezellig geklets over koetjes en kalfjes bekeek de man mijn knobbel. Hij was er vrijwel zeker van dat het een lipoom was (goedaardige vetbult), maar kon dit pas met zekerheid zeggen als het ding er door een chirurg uit was gehaald. Verder onderzocht hij mijn hart en longen om te concluderen dat daar in elk geval niets mee mis was. In Nederland had ik al lang en breed weer buiten gestaan, want daar heeft de arts exact 10 minuten per patiënt, maar hier werd vervolgens gevraagd of hij nog meer voor me kon doen. De rest van de dag hebben we genoten met z’n viertjes van het mooie weer, de tot mijn verrassing bezorgde bloemen en ballonnen en een dinertje bij Applebees.

Zaterdag zijn we naar de Ikea gegaan om mijn verjaardagscadeau te kopen: de inrichting van mijn massagekamer. Ik ben er superblij mee! Op het moment ben ik aan het overwegen of ik de massagetherapie opleiding hier in Killeen wil gaan doen. Het is een opleiding van anderhalf jaar, mij aangeraden door de verpleegkundige van Scott and White, waarna ik mijn licentie heb om in Texas en meerdere andere staten te werken als massagetherapeut. Ik heb er heel veel zin in, maar het kost een flinke bom duiten en drie avonden per week is niet niks. Wordt vervolgd…

Ik zou gebeld worden door een secretaresse van de chirurgische kliniek zodra ik daar een afspraak kon maken. Duurt dit in Nederland toch zeker een paar maanden, werd ik hier de volgende ochtend (vrijdag) gebeld of ik dinsdag onder het mes wilde. Ik had een afspraak dinsdag om kwart voor drie, Martin had gelukkig vrij kunnen krijgen en de jongens bleven lekker thuis met een Nederlandse vriendin ter plaatse. We waren er al om twee uur, omdat ik ook hier papieren in zou moeten vullen. Nadat we ons gemeld hadden mochten we plaatsnemen in de enorme (vrijwel lege) wachtruimte. Ik zat nog niet of de zuster riep mijn naam al om wederom alle controles te doen en mij naar een kamertje te brengen. De chirurg was er binnen vijf minuten en begon ook een gezellig praatje, de man had duidelijk alle tijd en aandacht. Dat is wel wat anders dan ik van de gemiddelde Nederlandse chirurg gewend ben (en ja, ik heb er vanuit mijn werk nou eenmaal nogal wat ervaring mee). Hij vroeg zich af of Holland dichtbij The Netherlands lag, en of Belgie een mooie Hollandse stad was, en was in zijn nopjes dat hij eindelijk mensen trof die hem daar antwoord op konden geven. Nadat ook hij mijn knobbel had bekeken vertelde hij dat hij die er volgende week wel uit kon halen. Volgende week? Ik was in de veronderstelling dat ik daarvoor vandaag hier zat?! Nadat ik dat had uitgesproken ging hij even overleggen of er tijd was op dit moment, en jawel. Ik mocht verkassen naar de operatietafel. Het technische verhaal van hoe de operatie in zijn werk ging zal ik jullie besparen, het was niet fijn, maar een half uur later stond ik zonder knobbel, met flinke wond weer naast de behandeltafel. Wat ik wel graag met jullie deel is dat ik blij verrast was door de manier waarop de chirurg te werk ging. Hij nam alle tijd, had aandacht voor mij als volledig mens, met al mijn angsten, mijn dagelijks leven, mijn achtergrond en stemde zijn zorg volledig op mij af zonder zijn aandacht voor de technische kant en de hygiëne te laten verslappen. En van deze zorgzame, respectvolle, volledige en kundige behandelwijze kunnen we in de gezondheidszorg in Nederland nog heel wat leren!

Tot slot de jongens. Elian wordt zo snel groot! Hij loopt nu aan een vinger van papa of mama, maar durft het los nog niet aan. Dan kruipt hij liever  en ik geef hem geen ongelijk aangezien hij zo’n tachtig km per uur kan kruipen. Ook begint hij voorzichtig te kletsen (papa, mama, eten, die, nee, boem, bie=beer) en staat hij zijn mannetje waar het stoeien met zijn broer betreft. Hij is momenteel verslaafd aan mandarijnen en borstvoeding en laat duidelijk van zich horen wanneer iets hem niet snel genoeg gaat. (of hij eet de mandarijn alvast met schil en al op, want voordat moeder hem gepeld heeft…) Gelukkig doet de combinatie van azijn met de Texaanse zon wonderen voor witte rompertjes die met oranje mandarijnensap zijn besmeurd.  

Joris voert met ons nog steeds de oorlog om het zindelijk worden. Vanochtend nog bezwoer hij me netjes naar het toilet te gaan, waarna hij er inderdaad een paar keer voor niks of alleen een plas opzat. Helaas eiste hij een luier toen het serieuze werk eraan kwam, onder dreiging van poepen op het tapijt. Praten gaat geweldig, evenals zijn motoriek en hij heeft ook een verslaving: puzzelen. Met gemak legt hij nu puzzels van 48 stukjes, dus binnenkort gaan we maar weer een grotere kopen. De driftbuien lijken verleden tijd en ook het doorslapen ‘s nachts gaat weer beter.

Kortom, we missen jullie, ik doe ff rustig aan met mijn kapotte lijf, maar we maken het goed!

 

Mijn locatie .

1 reactie op “Mij een zorg

  1. Hi Karlijn,

    vervelend (en pijnlijk) dat je geopereerd moest worden, wel fijn dat het zo snel kon, je kunt het maar weer achter de rug hebben. Ik hoop dat je snel een geruststellende uitlsag krijgt, en sterkte met de hitte buiten.

    Groets,
    Joke

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>