na 21 uur reizen

Aangekomen op de plaats van bestemming na 21 uur in vliegtuigen en op vliegvelden, worden we opgehaald. Zodra Joris in de auto zit constateert hij dat het buiten donker is…: “donker mama”! Ja, zeg ik, en wat gaan we doen als het donker is? (deze vraag stel ik met de verwachting als antwoord te krijgen dat we moeten gaan slapen) Joris antwoordt stellig: “Lampie aan”!

Ongelofelijk hoe scherp een kind van twee nog is na zo’n lange reis. Hij begint zowieso lekker bijdehand te worden…hij praat steeds beter (Nederlands). Na het “opschieten mama” is de vocabulaire nu uitgebreid met “opletten papa”.

Dinsdagochtend vroeg vertrokken, na een laatste afscheid van de familie de avond ervoor. Aangezien we al een maand van te voren alle afmetingen en veiligheidscodes van kinderzitjes en kinderwagen hadden doorgegeven en ons hadden laten vertellen dat dit geen probleem was om mee te nemen, maakten we ons geen zorgen. Helaas…aangekomen bij de incheckbalie besloot de juffrouw van slands grootste vliegtuigmaatschappij dat de wagen toch maar niet mee naar de gate mocht. En op het ene stoeltje zat ook net niet de juiste sticker, dus die mocht toch ook niet gebruikt worden. Na het op ons dringend verzoek raadplegen van een aantal collega’s werd besloten dat het zitje wel meemocht, maar de wagen echt niet. Vervolgens viel de computer van de betreffende juffrouw uit, dus moesten we een balie opschuiven. De juffrouw achter deze balie vond dat de wagen zeker wel meemocht…gelukkig! Dus uiteindelijk alle handbagage en kinderen op de wagen geladen en naar de gate gelopen. Daar ging alles soepel, zelfs de veiligheidscontrole viel me reuze mee.

De eerste vlucht ging prima. Elian heeft alleen de eerste vijf minuten gehuild omdat we nog stilstonden. De rest van de vlucht schonk hij iedereen die langs zijn stoeltje liep een gulle lach. (en dat waren er nogal wat aangezien we vlakbij het toilet zaten) Ook Joris heeft zich voorbeeldig gedragen, hij genoot van al het lekkers dat de stewardessen kwamen brengen….kipnuggets, worteltjes, pizza, ijs, appelsap….wat wil een peuter nog meer? Alleen het landen vond meneer niet prettig en dat liet hij horen. (ik kan je trouwens ook vertellen dat het verschonen van een tweejarige in een vliegtuig een hele uitdaging is…)

Bij aankomst op Atlanta stond de kinderwagen op ons te wachten in de slurf……helaas in vier delen in plaats van de drie delen die wij hadden afgegeven…De reiswieg was in tweeen geraakt op mysterieuze wijze, en de medewerkers deden net of het heel normaal was. “nee, u kunt hier geen klacht indienen, dat moet op de eindbestemming na de volgende vlucht..is er iets mis dan???” Toen vijf uur wachten, viel reuze mee. Een amerikaanse dame die een happymeal had gehaald besloot dat Joris haar speelgoedrobot wel mocht hebben en kwam bij ons zitten. Gezellig kletsen kunnen ze wel hier, dus de tijd vloog om.

De tweede vlucht in een inimini vliegtuigje, zodra de jongens in hun stoeltjes zaten sliepen ze. En dan bedoel ik niet een beetje dommelen…maar echt knockout, mond open en snurken maar. (en nee, met de jongens bedoel ik NIET ook Martin, die zat heel bescheiden te knikkebollen) De stewardess kwam naast mij zitten, was ook al zo’n gezellige klets tot ze bedacht dat ze eigenlijk zou moeten werken, maar na het uitdelen van de ‘peanuts or pretzels’ landden we al snel.

Aangekomen stonden er al collega’s om ons op te halen, maar wij moesten nog een klacht indienen. De mevrouw die de slurf loskoppelde, plaatste ook de koffers op de band en was vervolgens de baliemedewerkster voor eventuele vragen, klachten en opmerkingen. Dus moesten we wachten tot ze haar andere werkzaamheden had afgerond. Uiteindelijk keek zij met verbazing naar de volledig gesloopte reiswieg en nam ze hem meteen in om de klacht zover ze kon netjes af te handelen. (even voor een optimaal inlevingsvermogen: het was inmiddels voor ons een uur of vier in de nacht, nadat we om zeven uur sochtends waren opgestaan en het betreft een kinderwagen ter waarde van een tweedehands auto)

Het appartement waar we tijdelijk verblijven is super, evenals het weer hier. November, 25 graden celsius, stralende zon. Om zes uur sochtends, na 23 uur wakker te zijn geweest eindelijk ons bedje in….hier natuurlijk pas twaalf uur snachts, dus gelukkig alle mogelijkheid om te slapen. Gelukkig sliepen de jongens ook meteen goed en tot de volgende ochtend plaatselijke tijd zeven uur.

Inmiddels ons huis bekeken en de sleutel gekregen. Ben er superblij mee. Nu de komende dagen veel regelwerk en wachten op onze spullen. We zijn nog wel erg moe van het veranderde ritme, maar dat is ff wennen. Verder is alles hier precies zoals in de film. Groot, zoet, veel, warm, mensen zijn dik of helemaal versleuteld, uiterst beleefd en godsgezind. Overal nog groots aangepakte versieringen van Halloween.

Genieten dus!

 

Mijn locatie Killeen, Texas, United States.

8 reacties op “na 21 uur reizen

  1. It is truly a nice and helpful piece of info. I’m satisfied that you
    shared this helpful information with us. Please keep us informed like this.

    Thank you for sharing.

  2. Link exchange is nothing else except it is only placing
    the other person’s blog link on your page at proper
    place and other person will also do similar in favor
    of you.

  3. Superb blog you have here but I was wondering if you knew of
    any message boards that cover the same topics discussed in this article?

    I’d really love to be a part of online community where I can get comments
    from other experienced people that share the same interest.
    If you have anyy suggestions, please lett me know. Cheers!

    Visit mmy web blog; Manicure Sarasota [Leonard]

  4. Wat een fantastish idee om ons hier in Nederland zo op de hoogte te houden. Kreeg de website via Toine. Heb genoten van jullie verhaal. Wat fijn, dat het huis goed bevalt, hoop dat jullie je er gauw “thuis” zullen voelen.
    Ik kijk uit naar het vervolg.
    Groetjes, ook van Izzy en liefs
    Jozien

  5. Hoi familie in Amerika, wat een reis met die kleintjes. maar zo te lezen helemaal prima gegaan.
    ik vind het hardstikke leuk zo jullie avontuur mee te maken. ben nu al benieuwd naar het volgende hoofdstuk.
    groetjes aan je mannen en tot lezens. Anneke

  6. Wat een verhaal! leuk om dit te lezen. veel succes met al het regelwerk de komende tijd!

  7. Jeetje wat een reis!!! En wat een verhaal over de reiswieg! Ben erg benieuwd hoe dat gaat aflopen!
    Sterkte met wennen en het zoeken naar een nieuw ritme in een ver vreemd land…..
    Leuk om jullie zo te kunnen volgen!
    Gr. Eveline

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>