(nachtelijke) avonturen

Ik kom er maar niet aan toe om even rustig te gaan zitten voor dit blog. Maar toch een kleine update van de afgelopen week. Te beginnen met de ontwikkeling van onze mooie zoons.

Elian grijpt elke mogelijkheid aan om te gaan staan, Je kunt het zo gek niet bedenken of hij trekt zich eraan omhoog. Heel leuk, maar hij doet het nu ook in bed als hij moet slapen. En dan schreeuwen omdat hij te moe is om te staan maar niet weet hoe hij weer moet gaan liggen. Wanneer ik hem dan heb teruggelegd staat hij binnen een paar tellen weer overeind. Laatst besloot ik hem na de zesde keer maar uit bed te halen. Eenmaal beneden in zijn kinderstoel viel hij direct in slaap. Gek mannetje. Hij kan ook heeeel hard gillen om eten: “haphaphaphaaaaaap”. Gisteren was ik hem kwijt… best wel knap om een baby in huis kwijt te raken, al zeg ik het zelf. Meneer bleek naar onze badkamer te zijn gekropen en zat daar achter de deur in het hoekje een boekje te lezen. Toen ik hem eenmaal had ontdekt werd ik beloond met zijn befaamde stralende lach.

Joris houdt van koppeltje duikelen, hij gaat zo het hele huis door. Als hij per ongeluk tegen mij aanbotst zegt hij: “Sojo mama”, Als ik sorry tegen hem zeg, zegt hij: “geeftieniet mama”, ook zegt hij vaak dankiewel en appeliet en als wij zeggen dat iets niet mag vraagt/zegt hij: ”één laat ja? Okee!”. Sinds kort heeft hij ook een nieuwe hobby: Elian voeren. In plaats van zich te bekommeren om zijn eigen eten, staat hij naast Elian zijn stoel en stopt hem van alles in zijn mond: “montie ope Ela!”. Minder goed gaat het met het slapen. Hij wil niet meer in zijn  eigen bed slapen en laat zijn creatieve geest de vrije loop als het om tijdrekken gaat. ‘s-Nachts   om een uur of twee word ik tegenwoordig wakker van een slepend geluid. Slofslofslof, sleepsleepsleep, het blijkt het geluid van Joris zijn slaapzak die over de grond wordt meegetrokken, dan voel ik twee handjes die zich aan mijn bedrand vastklampen zodat het peutertje zich in mijn bed kan hijsen. Hij laat zich dan met geen mogelijkheid weer terugbrengen (nouja, hij laat zich wel terugbrengen maar komt vijf minuten later weer terug) waardoor ik soms wel drie keer op een nacht trap op en af ga met een kindje van 15 kilo in mijn  armen, tot ik het opgeef omdat ik gewoon te moe ben. Ik hoop dat deze periode snel over is, want Joris en ik worden er alle twee niet gezelliger van dat we zo slecht slapen.

Vanmiddag was hier een Texaan, de schilder die wat verhuisschade komt repareren. Toen hij Elian en Joris zag vertelde hij dat hij zelf twee zoons had van 15 en 18 jaar oud. Omdat hij zei dat hij de baby- en peuterleeftijd veel leuker vond vertelde ik het verhaal van Joris zijn slapeloosheid. Och, zei de beste man, dat gaat wel weer over. Waarop ik antwoordde: “ja, ik hoop het, in elk geval voor hij 18 is”. De man kwam niet meer bij van het lachen…”that’s so funny!”. En daarmee ontdekte ik weer een uitspraak die we in Nederland allemaal kennen, maar die ze hier blijkbaar nog nooit gehoord hebben en dus erg grappig vinden. Toch blij dat ik weer iemand heb kunnen laten lachen vandaag.

Van de week ben ik lekker gaan winkelen in de outlet in Round rock met Patricia, Lorena en Elian. De grote kleine mannen achtergelaten bij hun vaders. Ik kan maar niet geloven hoe goedkoop sommige spullen zijn. Voor 40 dollar 5 nieuwe shirts gekocht! Het was stralend weer en we hebben heerlijk van de zon genoten op een bankje met een blueberrymuffin van de Starbucks. We waren van plan een broodje te eten, maar de broodjes bleken 6 dollar te kosten en de muffin die even groot was slechts 2 dollar. Tsja, dan is de keus voor mij als zuinige Hollander natuurlijk snel gemaakt.  Ineens begrijp je dan ook weer iets van het grote overgewichtprobleem hier…als je drie taartjes kunt kopen voor de prijs van een broodje en het weer is bijna altijd zo dat je lekker op een bankje buiten wilt hangen….. Overigens is het weer op dit moment zeer wisselvallig. In de nacht kan het vriezen, maar overdag is het dan weer ver in de twintig graden (celsius). Of het is ineens een dag maar 10 graden, grijs, en regen en onweer vliegen je om de oren. Ik geniet maar van die dagen, wetende dat er een lange hete zomer aan zit te komen.

We zijn ook naar de dierentuin geweest. Met Patricia, haar schoonouders en alle kinderen samen in een auto. Een grote auto, dat wel, maar toch nog even passen en meten. Ook de twee bugaboos konden nog mee. De dierentuin in Waco is heel mooi aangelegd en iedereen heeft het erg naar zijn zin gehad. Voor slechts 8 dollar per volwassene, kinderen gratis, kun je hier al naar binnen!  En over wat het allermooiste was waren Joris en ik het helemaal eens: een glijbaan (doorzichtige buis)die dwars door het waterbassin van de zeehonden loopt! Supergaaf, wie stopt het in de ideeënbus van Ouwehand? Helaas wilde Joris niet meer mee verder de dierentuin in. Na 100 keer glijden had hij er nog geen genoeg van. Uiteindelijk dus letterlijk bij kop en kont moeten pakken, om met luid schreeuwende peuterpuber de rest van de dierentuin te bekijken. Gelukkig kwamen we een half uurtje later nog een speeltuin met glijbaan tegen. Deze glijbaan eindigde nogal hoog boven de grond en was erg stijl en lang, dus stond of Patricia of ik onderaan klaar om de jongens op te vangen. Toen ik stond te kijken of Joris weer veilig naar boven klom kwam er een Amerikaans jongetje naar beneden zetten…head first! Ik zag het te laat om in te grijpen en het kereltje belandde op zijn borst en gezicht in de houtsnippers. Het was erg akelig, maar had volgens mij nog veel ongelukkiger kunnen aflopen. Ik voelde me schuldig dat ik hem niet had opgevangen, maar vervolgens zag ik tot mijn grote verbazing door wie hij begeleid werd. Twee dames zaten namelijk op een bankje in de zon mooi te wezen. Oma van een jaar of veertig en moeder van een jaar of 23 (het knulletje was denk ik vijf of zes jaar oud) Ze keken elkaar eens aan met een vragende blik wie er iets ging ondernemen. Moeder besloot toen te gillen naar haar zoontje dat hij niet met zijn hoofd omlaag moest glijden, waarna ze duidelijk al haar energie verspild had en weer eens keek of haar nagellak nog goed zat. Oma had allang haar ogen weer dicht om van haar rust te genieten.

Met mijn autorijden gaat het al steeds beter. Vanavond naar de Target gereden om luiers te halen voor Joris. Best even spannend in het donker tussen die Texaanse wegpiraten, maar het ging goed. Ik ben er trouwens nu al aan gewend dat de winkels hier allemaal altijd maar open zijn, dat wordt afkicken over drie jaar!

 

 

Mijn locatie .

3 reacties op “(nachtelijke) avonturen

  1. hi Karlijn,
    leuk om je blogs te lezen zeg, alsof je ons letterlijk meeneemt naar het kerstfeest, de speeltuin en de super, hahaha, vooral die super bij de easyupjes (wat is dat?!), net of ik 3 meter verderop sta en in een deuk lig terwijl die vrouw je zooo graag wil helpen, LOL

  2. Hi Karlijn, heeft Martin wel eens verteld dat ik tot mijn 11e jaar ben overgelopen naar het ouderlijk bed… chantage met kadootjes, zakgeld etc. om in eigenbed te blijven mochten niet baten.

  3. Hello Martjan,Carlaine and kids,

    Please write me a few words in English (American) so I could follow you…love you izzy

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>