plons!

Afgelopen zaterdag zijn we begonnen met zwemles. Joris en Elian samen in een klasje op niveau 3: de kikkertjes. We hebben hier dicht in de buurt helaas geen zwemschool zoals we dat in Nederland kennen, dus rijden we er met liefde elke week een uurtje voor heen en een uurtje voor terug naar Round Rock. Het zwembad heet Aquatots en is volledig gericht op kinderen vanaf de babyleeftijd. De jongens vonden het enorm spannend en eenmaal in het bad aangekomen kreeg ik ook flink de zenuwen. Wat als Elian overenthousiast het bad in springt en ze hem niet zien? Wat als Elian geen zin heeft en dus niet luistert?
Er wordt les gegeven aan meerdere groepjes van twee tot vier kinderen per instructeur, in elk een eigen gedeelte van het zwembad. De allerkleinsten zitten in een apart badje met hun vader of moeder en de instructeur, iets wat ik voor Auron ook overweeg, hij is tenslotte als onze in het water geboren waterrat de enige die niet gaat gillen van water op zijn hoofd.

Als ouders kun je vanachter een grote glazen wand toekijken hoe je kroost door zeer deskundige en kindvriendelijke instructeurs wordt bekendgemaakt met technieken om te overleven en plezier te hebben in de wondere wereld van het water. Veel van de instructeurs zijn mannen. Nou en? Zul je denken. Maar voor mij als jongensmoeder (en vooral als Elians moeder) is dit bijzonder belangrijk. De manier waarop met name Elian reageert op een meester, en de meester op hem, is zo anders dan hoe het met een juf gaat. Zo leuk en aandoenlijk om naar te kijken dat het me intens blij, maar ook intens verdrietig maakt.
Wat is het toch jammer dat er tegenwoordig in het onderwijs bijna alleen nog vrouwen voor de klas staan, die met de beste bedoelingen en ondanks het feit dat ze lief en kundig zijn, toch niet kunnen bieden wat veel jongetjes nodig hebben. Het hele onderwijssysteem is gericht op hoe meisjes leren, niet alleen in Amerika maar ook in Nederland en vele andere landen. Wat gun ik mijn jongens een meester, die ze aanmoedigt met een ruige aai door hun wilde haren, een letterlijke duw in de rug, een grom van goedkeuring. Die ze rondjes laat rennen of met ze stoeit na negatief gedrag, in plaats van ze in een time-out te zetten waar ze hun teveel aan energie (waar het negatieve gedrag nu juist door ontstaan was) alleen maar voelen toenemen. Voor Elian is het vaak moeilijk om te gaan met alles wat hij in zijn kleine lijfje voelt. Zijn emoties zijn groots en meeslepend, ongeacht of het blije of boze emoties zijn. Er is dan geen ruimte meer voor iets anders dan wat hij op dat moment voelt, en het enige wat hem helpt deze positieve danwel negatieve energie te hanteren is beweging. Van blijdschap trippelt hij op zijn tenen of springt hij letterlijk een gat in de lucht, van boosheid komt zijn hele lijf in beweging. Probeer hem dan te begrenzen en hij zal van zich afslaan en schoppen. Laat hem twee rondjes rennen en hij zal weer in staat zijn te doen wat je van hem verlangt, zonder enig protest.

Omdat het op school met hem steeds vaker misging heb ik de juf geadviseerd wat ik hierboven omschrijf. Meteen ging het beter, dus de juf blij, ik blij, Elian blij. Helaas bleek de directrice absoluut niet blij met dit systeem, dus is ons nu verboden Elian rondjes te laten rennen. Kinderen moeten gewoon luisteren en binnen hoor je niet te rennen. In het klaslokaal zijn volgens deze directrice twee zaken van levensbelang om een goede academische sfeer (jawel, in de leeftijdscategorie van drie- tot zesjarigen willen de meeste ouders hier al dat hun kinderen zoveel mogelijk academische kwaliteiten aanleren) te onderhouden: de ‘inside voice’ en de ‘walking feet’. Het gevolg: ik haal Elian weer regelmatig op na de lunch, omdat hij zijn teveel aan energie botviert op de juf en klasgenootjes, door hier en daar een flinke duw uit te delen. En hoewel ik zijn fysieke uitbarstingen absoluut niet goedkeur, vraag ik mij af waar we als maatschappij mee bezig zijn. Ik denk dat het tijd wordt voor een kritischer blik naar het onderwijs en de opvoeding voor onze jongens.

Voor nu geniet ik van de zwemlessen op de zaterdagochtend. Waar de badmeester met grote baard mijn middelste zoon, als een soort mannetjesleeuw die een welp aanpakt, gewoon onder de douche parkeert en hem daarna beloont met een robuuste knuffel. Het op zijn teentjes trippelende mannetje dat vervolgens bibberend, moe en gelukkig bij mij in een handdoek kruipt, maakt de autorit helemaal de moeite waard.

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>