Samen

Al zolang ik met Martin samen ben (tien jaar inmiddels) blijken belangrijke zaken op soms handige, maar meestal onhandige momenten samen te vallen. Ooit begon het met het feit dat ik uit mijn kamer in Utrecht moest, omdat mijn eerste jaar HBO-V erop zat en het zusterhuis alleen voor eerstejaars studenten was, terwijl Martin zijn woning in Breda “moest” verlaten omdat zijn werkplek naar het midden van het land werd verschoven. Dit was een handige samenloop van omstandigheden, die resulteerde in ons eerste samenwoonavontuur. Na deze positieve speling van het lot zijn er echter vooral onhandige dingen samengevallen. Bijvoorbeeld het kopen van ons huis in Vianen, vlak voordat Martin een paar maanden naar t buitenland moest. Waardoor ik er alleen voor stond toen de gordijnen voor het zes meter hoge raam moesten worden opgehangen. Ook een leuke was het moment dat onze wasmachine kapot ging toen Martin net weer even in het buitenland zat en ik met twee kleine kinderen best wat vuile was produceerde, met als extraatje dat we binnen zes weken naar Texas zouden verhuizen alwaar we aan een eventuele nieuwe Hollandse wasmachine niets zouden hebben. Nu is dit slechts een kleine greep uit alle voorbeelden en echt vreemd is dat ook niet met een partner die het grootste deel van het jaar weg is. Reden te meer om voor dit Texaanse avontuur te kiezen, aangezien ik de illusie had mijn echtgenoot dan wat vaker in de buurt te hebben. Illusie ja, want in de praktijk blijkt dat hij ook hier door de huidige werkomstandigheden vaker uit dan thuis is.

Zo kwam het dus dat Joris zijn eerste echte schooldag/schoolweek samenviel met een periode van afwezigheid van zijn vader. Ik had mij al op het ergste voorbereid, maar gelukkig is het enorm meegevallen. De eerste twee dagen moest de juffrouw Joris van mij lospeuteren onder luid protest, om mij vervolgens na respectievelijk anderhalf en drie uur te bellen dat ik hem moest komen halen. Tot grote hilariteit van de directrice was Joris de eerste student in het dertigjarig bestaan van de school die zonder problemen de sloten wist open te krijgen. Deze sloten bevinden zich allemaal op peuterooghoogte, dus denk ik niet dat het probleem is dat die andere kinderen de afgelopen dertig jaar het niet hebben gekund, maar dat het simpelweg de Texaanse volgzaamheid is geweest die ze ervan heeft weerhouden. Een ‘deugd’ die Joris duidelijk niet bezit (gelukkig).  Nadat hij meermaals buiten op de parkeerplaats naar mijn auto had staan zoeken vonden ze het tijd dat ik hem zou komen halen. Op dag drie moest hij nog steeds van mij worden losgemaakt bij het wegbrengen, maar werd ik pas na vier uurtjes gevraagd hem te komen halen. Hij had zich voorbeeldig gedragen die dag, tot het moment dat naptime was aangebroken. Meneertje weigerde te gaan liggen rusten, waardoor hij de andere kinderen wakkerhield. Verbaast mij niets, aangezien hij al negen maanden niet meer slaapt overdag. Sinds die dag verblijft Joris dagelijks van acht tot twaalf op school, grotendeels zonder problemen en bij het afscheid loopt hij inmiddels zelfstandig zonder mopperen de speeltuin in. Nadat ik een goed gesprek met hem heb gehad over het gevaar van zelf naar buiten lopen klappert hij slechts nog met de deur; open-dicht-open-dicht. En alhoewel de oplossing voor dit probleem mij redelijk voor de hand liggend leek, een schuifje bovenin buiten bereik van peuterhandjes, keek de juf mij bij dit voorstel aan of ik van een andere planeet kwam.

Ondertussen merk ik aan Joris hoe goed het voor hem is om die paar uurtjes op school te zijn. Hij vaart zeer wel bij de regelmaat en vaste patronen die school met zich meebrengt, zowel in de voorbereiding thuis als op school zelf. Het favoriete onderdeel van zijn dag is dan ook wanneer de juf om 09.00 in haar handen klapt (in de speeltuin), zodat de kinderen weten dat het tijd is om het speelgoed op te ruimen en in een rij voor het hek te gaan staan. Met de handen op de rug welteverstaan. Ook is het verbazingwekkend om te zien hoe snel en soepel hij zich een andere taal eigenmaakt. Hij lijkt na twee weken veel van wat er tegen hem gezegd wordt al te begrijpen en als hij thuis aan het spelen is betrap ik hem op het zeggen van zinnen als: “how are you today? Nice to meet you! “ Hij zegt verschillende losse woorden: dinosaur, restroom, airplane, car, shoes, high five, yes en no. En hij kan in theorie zelf bestellen in een restaurant: “macaroni and cheese please, applejuice please, thank you”. Tellen in het Engels is blijkbaar makkelijker dan in het Nederlands, al zullen we de zes plus six is sex verwarring er nog wel een poosje inhouden. Daarnaast kriijgt hij dagelijks Spaanse les op school, met als gevolg dat hij mij laatst bij het naar bed gaan enthousiast “dagdag, byebye, ADIOS” nariep. Elian lijkt het ook heerlijk te vinden om het rijk dagelijks even alleen te hebben, hij speelt dan het liefst met alles waar hij normaalgesproken van Joris niet aan mag komen (lees: de dinosaurussen en puzzelstukjes) en drinkt stiekem uit de thuis achtergebleven beker van zijn grote broer. Met zijn Engels ben ik nog niet begonnen te oefenen, maar hij kan al zeker dertig Nederlandse woorden zeggen. Taal blijft een fantastische uitvinding, zeker met kleine kinderen kan het mij blijven verrassen en verblijden. Toen ik Joris een tijd terug prees voor de puzzel die hij had gemaakt door te zeggen: “jij bent mijn grote puzzelkoning” antwoordde hij: “nee nee mama, ik bent geen koning, ik bent een kleine jongen”. En elk nieuw woord dat Elian plotseling blijkt te kunnen uitspreken en de ontwikkeling die dat woord doormaakt van het moment dat ik het begrijp tot het moment dat  een ander het verstaat intrigeert me. Vaak sta ik ervan versteld hoeveel ik moet tolken om een ander hem te laten verstaan, terwijl ik als moeder al aan een half woord genoeg heb.

Vorige week had ik een verplichte ouderavond op de montessorischool. Al dagen van te voren hingen overal op, in en om de school briefjes over hoe verplicht en belangrijk deze avond was. Uiteraard viel het voor mij in een manloze week en was het gepland op het ongelofelijk handige tijdstip van 18.00 tot 19.00 uur. Gelukkig kon een van de meiden hier op de jongens passen, want de school had wel opvang kunnen regelen voor Joris, maar niet voor broertjes of zusjes van ingeschreven kinderen. Vol verwachting ging ik  braaf naar deze bijeenkomst, alwaar ik er snel achterkwam dat hier niets aan het toeval (en de eigen verantwoordelijkheid) wordt overgelaten. Het handboek voor ouders dat ik een paar weken geleden van A tot Z had zitten lezen werd in een uur tijd volledig door de directrice voorgelezen aan het lokaal vol ouders. Als je wilt dat mensen volgzaam zijn, moet je ze tenslotte wel de regels voorkauwen. Uiteraard pas nadat men met zijn allen een uitbundig gebed had gedeeld. Met mijn spijkerbroek-met-T-shirt-zonder-make-up-niet-net-bij-de-kapper-geweest-Look was het meteen duidelijk dat ik geen Amerikaanse, laat staan Texaanse, was. En toen ik mijzelf ook al geen met-mijn-handen-in-de-lucht-halleluja-en-Amen liet ontvallen was de nieuwsgierigheid van menig ouder zichtbaar gewekt. Niet hoorbaar, want mij er op aanspreken stond niet in het script.

Met de andere vrouwen en kinderen die het zonder man/vader moesten stellen zijn we bij de IHOP gaan eten. Reuzegezellig met vier vrouwen en zes kleine kinderen en omdat je bij elk volwassen hoofdgerecht een gratis kindermenu kreeg konden we ook onze Nederlandse zuinigheid weer eens lekker de vrije loop laten. Zo brachten we mooi een van de kinderen tijdens het betalen bij de vrouw die zelf geen kinderen heeft onder, dat scheelde toch weer een paar dollar.

Martins thuiskomst was een hele happening. De jongens en ik hebben hem opgehaald, dat was geweldig. Helaas kan ik hierover inhoudelijk niets kwijt op dit (openbare) blog. Maar wie er meer van wil weten kan me mailen, ik heb er genoeg over te vertellen en er zijn foto’s en videobeelden beschikbaar.

Afgelopen weekend hadden we een housewarming/kinderverjaardag van een collega. Het jarige jongetje is gek op cars, dus maakte ik een carstaart voor hem. Geweldig om te doen. En omdat we afgelopen maandag vier jaar getrouwd waren maakte ik ook een taart met chocolademousse en chocoladeganache voor onszelf. In het kader van ‘mooier is niet altijd lekkerder’ heb ik niet veel aandacht besteed aan het uiterlijk van deze taart. We hebben er een stukje van gegeten als toetje na een diner bij de Applebees, met stip de beste eetgelegenheid in de buurt. Uit eten gaan is hier ideaal met kinderen. Er staan TV’s aan, alles gaat snel en ze hoeven niet stil te zijn. Enige minpuntje blijft de airco die belachelijk koud staat ingesteld, waardoor je (ondanks de 37 graden buiten) truien moet meenemen om niet te hoeven klappertanden tijdens het eten. De rest van mijn taart is in de vriezer verdwenen, aangezien Martin de volgende ochtend vroeg ons weer voor een week moest verlaten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>