Schone schijn

Wie kent de Engelse televisieserie niet?  “Keeping up appearances”…. Ik heb nooit eerder zo vaak aan deze serie gedacht als de afgelopen anderhalve week. Wordt bij het zien van deze comedie nog de indruk gewekt  dat Engelsen van schone schijn houden…denk je daar na een bezoek aan Texas heel anders over!

Allereerst wilden we een mobiele telefoon aanschaffen. Voor iedereen die Martin een beetje kent moge het duidelijk zijn dat dit niet zonder vergelijkend warenonderzoek en een kritische blik naar prijs kwaliteit verhouding zou gaan. Ofwel: waar kan ik op welk moment op welke manier met welk betaalmiddel welke telefoon met welke provider met welk abonnement het beste halen? Er kwam een winnaar uit dit onderzoek rollen:  een prepaid telefoon van een provider die je belminuten gratis verdriedubbelt en waarmee het evenveel kost om naar Nederland te bellen als naar een binnenlands nummer. Klinkt goed hè? Deze telefoon bleek bij een winkel te worden verkocht die ook nog eens met een kaartsysteem 5% korting gaf en op internet was te zien dat ze op voorraad waren. Dus wij vrijdagmiddag, kinderen in de auto, hop, naar deze zaak. Daar aangekomen bleek de telefoon niet in het schap te hangen. We vroegen het een allervriendelijkste juffrouw (die over de telefoons ging) en zij kwam achter haar desk vandaan om ook even naar het lege schap te kijken. Nee, hij hangt er inderdaad niet dus hebben we deze telefoon niet in huis. “maar op uw website staat van wel, heeft u geen magazijn?” Nee, wist de vriendelijke dame ons te vertellen…we scannen altijd ook de streepjescodes van de lege schappen, dus dan lijkt het of er nog een exemplaar in stock is…maar dat is dan niet zo. Ahaaaa. Maar niet getreurd, maandag komt de vrachtwagen die de telefoon nieuw komt brengen, als u dan maandagochtend even belt (uhm, waarmee dan? Ik ben hier toch om een telefoon te kopen?)leg ik hem dan voor u apart. (dat kunnen we dus niet nu afspreken? Nee dus). Okee, terug naar huis. Maandagochtend zoals afgesproken gebeld, helaas de vrachtwagen met telefoons komt toch niet vandaag. Morgen nog maar eens bellen. Dinsdag weer geen vrachtwagens met telefoons, dus besluit Martin een andere winkel te bellen met de vraag of zij de betreffende telefoon met betreffende abonnement verkopen en op voorraad hebben. Gelukkig hebben ze dat. Dus wij dinsdagmiddag, kinderen in de auto,  hup, naar de winkel. Daar aangekomen staan ze met vier man sterk, correctie, drie vrouw en een jongen, in een zaakje van drie bij 6. Het gesprek gaat direct over het verschil in lengte tussen mijn haar en dat van een van de verkoopsters. Als we ze uit dit gesprek los hebben weten te krijgen helpt een meisje ons. De jongen blijft namompelen over het haar, de twee andere dames kiezen een schap achterin de zaak om eens bij te kletsen. De telefoon wordt snel gevonden, helaas alleen niet met de provider waarom wij gevraagd hadden. Nee, die verkopen wij helemaal niet… Ach, het was toch leuk om eens een echt Amerikaans winkelcentrum van binnen te zien. De stoel voor de Santa stond al klaar, precies zoals in alle Amerikaanse kerstfilms.

Omdat dit zo een erg lang verhaal wordt heb ik nog een aantal voorbeelden van ‘schone schijn’ in het kort:

–  De vrouwen hier lijken allemaal puntgave gezichtjes te hebben….tot je binnen een meter van ze staat…dan blijkt er onder
een centimeter dikke laag make-up een probleemhuid schuil te gaan. Och, wat zullen ze mij bloot vinden zonder make-up.

–  Je ziet regelmatig vrouwen met opgehesen en opgevulde billen, borsten, wangen en lippen. Van alle leeftijden. Aan de hand
van de plooien in de huid van de nek kun je dan vaak nog wel een leeftijdsinschatting maken.

–  De huizen hebben prachtige gazonnen en oprijlanen en een goed onderhouden voorgevel…maar kijk vooral niet naar de
achtertuin

–   De koelkast in ons nieuwe huis was professioneel schoongemaakt, maar trek vooral geen laatje open

–  Op alle voedselverpakkingen staat in grote letters te lezen dat er geen kunstmatige stoffen zijn toegevoegd, alles is 100%
natuurlijk…. Extra suikers, glycerine en zout beschouwen we in deze als natuurlijk

–  Producten zien er goedgeprijsd uit….maar alles blijkt exclusief TAX

–  Ga een auto bekijken, zegt de verkoper enthousiast drie keer dat er twee dvd schermen inzitten….tijdens de proefrit
krijg je ze niet aan de praat…wat blijkt, ohnee, er zitten twee plastic plaatjes waar je dvd schermen voor in de plaats zou kunnen laten bouwen.

–  Wil je iets voor elkaar krijgen… trek je uniform  aan

Goed, genoeg hierover. We hebben het erg naar ons zin. De eerste week hebben we vertoefd in een appartement. Prima geregeld, Joris in zijn queensize bed vond het allemaal goed. Elian sliep op een kussen van de bank op de grond. De keuken en huiskamer waren van alles voorzien wat je nodig hebt en er was een goede telefoon en internetaansluiting. Afgelopen woensdag is de container aangekomen bij ons eigen huis. (Die was een stuk minder imposant dan in Nederland) We zijn dus heel druk met het
uitpakken van alle dozen. Ik heb nog nooit zoveel papier en karton voorbij zien komen. We konden onze dubbele garage er wel drie keer mee vullen. Dus wie nog materiaal nodig heeft voor surprises…het is hier gratis af te halen! Maar wat een cadeautje is het elke doos weer. Zo fijn om je eigen spullen te hebben. En slapen in je vertrouwde bed na 6 weken is echt geweldig! Joris keek zijn ogen
uit, doos na doos kwamen zijn favoriete speeltjes tevoorschijn. Hij heeft ontzettend hard meegeholpen met uitpakken, maar vooral met het verwerken van al het losse papier dat weer terug in de lege dozen gepropt mocht worden. We zitten sinds donderdag in ons huis en wat een ruimte hebben we! Dat wordt schrikken als we weer in NL terugzijn. Elian kruipt, in z’n achteruit, het hele huis door. Af en toe rolt hij een stukje om van richting te veranderen. Water, elektra en internet zijn geregeld. Briefpost wordt hier niet thuis bezorgd, maar in een grote kast met 60 brievenbussen in de straat. Op die manier kan de postbode vanuit zijn autoraampje zestig huizen tegelijk van post voorzien. Toen we het sleuteltje op het postkantoor hadden opgehaald voor ons bakkie, bleken er al kaartjes uit Nederland in te liggen! Heel erg leuk, ze staan op de schoorsteenmantel te pronken. Pakketpost wordt wel aan de deur gebracht.

Het weer is heerlijk warm. Ik moet wel erg uitkijken met de luchtvochtigheid. Als het erg droog is knettert het namelijk van de statische elektriciteit en dat is niet fijn als je je kinderen een knuffel wilt geven. We hebben meestal een strakblauwe hemel en stralende zon, maar snachts koelt het flink af tot bijna vriespunt. wat mooi is, want daar gaan de ‘bugs’ dood van!

Er is hier tot nu toe een ding waar ik echt niet aan kan wennen…het BROOD. Bah, wat een chemische zoete troep is dat. Overal zit suiker en honing door. Het vol verwachting gekochte suikervrije brood is zo mogelijk nog zoeter, door de kunstmatige zoetstoffen. Gelukkig zorgt mijn lieve zus ervoor dat ik zo snel mogelijk twee goede broodbakblikken krijg, dan ga ik lekker zelf bakken. Kijk er nu al naar uit!

Joris praat inmiddels vier woorden Engels: sYess, No, Byebyedoei en Skoebas (schoolbus). Zijn Nederlands gaat overigens met sprongen vooruit. Elian eet tegenwoordig brood, fruit en een warme maaltijd. Maar hij moet erg wennen aan elke nieuwe smaak en textuur. Martin is vooral erg druk met van alles regelen en organiseren en ik probeer mijn steentje bij te dragen en een ritme voor de jongens in te bouwen. Overigens kan ik iedereen die nog wat kilo’s kwijt wil aanraden naar het buitenland te verhuizen, mart en ik zijn allebei flink afgevallen. Ik pas zomaar weer in de broeken van voor mijn zwangerschappen die donderdag uit een doos kwamen vallen, en gelukkig had Martin ook nog een broek in een doos zitten die hem al vijf jaar te klein was.

Vanavond hebben we kennis gemaakt met (Nederlandse) collega’s van Martin en hun vrouwen en kinderen. We hebben met z’n allen de intocht van Sinterklaas gekeken en gegeten. Nouja, de kinderen waren niet echt geïnteresseerd in de tv…veel leuker was het om samen te spelen! Wat een heerlijke chaos zoveel klein grut bij elkaar. Het was erg leuk om zo kennis te maken met ‘lotgenoten’ en er waren heerlijke zelfgemaakte bitterballen en speculaas (nee, helaas niets door mij gemaakt dit keer, zover ben ik nog niet met uitpakken). Joris zag Sinterklaas voor het eerst en riep: Hé, Kabouter! Maar wilde toen weer verder spelen.

Het is hier al laat en mijn blog is al vrij lang, ik ga proberen voortaan zeker 1 keer per week te schrijven. Ik ben nu ongetwijfeld
dingen vergeten die ik wel graag wil delen, maar die volgen nog wel.

Voor de lezer die alleen de conclusie van dit lange verhaal wil lezen: Het gaat goed met ons!

 

Mijn locatie .

3 reacties op “Schone schijn

  1. Hoi Karlijn, wat is het toch geweldig dat ik jullie avontuur op deze wijze mag meebeleven.
    ik vind dat je een hele leuke schrijfstijl hebt. met dit verhaal ben je toch wel heel lang bezig geweest.
    hopelijk worden de broodblikken gauw bij je bezorgt zodat je tenminste weer lekker brood kan eten. al die Amerikanen zijn niet voor niets zo dik, zeker als het brood ook nog zoet is. kan me voorstellen dat je naar een lekkere boterham met kaas verlangt. ik zal zeker elke week even kijken of je al weer een nieuw hoofdstuk hebt geschreve’n.
    veel plezier in Texas en tot het volgende hoofdstuk, Anneke

  2. Wat leuk om je blog te lezen Karlijn! Een aantal zaken herken ik van ons lange verblijf in o.a Canada. Wij konden op markten soms wel lekker (wel vrij duur) brood kopen, misschien een tipje?

    En (bijna) alle meisjes en vrouwen hadden lange haren viel ons op.
    Ik wens je een hele fijne tijd in Texas, het zijn ervaringen die je nooit vergeet, leuke en minder geslaagde.

    Groets
    Joke

  3. Ha Karlijn,

    fijn om te lezen dat alles goed met jullie gaat (en ja, de rest van het verslag daarvoor heb ik ook gelezen!) Fijn dat het reizen met de jongens meeviel. Hebben jullie al wat mensen uit de buurt leren kennen, of wonen jullie tussen Martins collega’s? Weet je ook hoelang pakjes erover doen, van hier naar jullie?

    Groet, Anneguus

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>