Lelieland!

Zeven weken geleden schreef ik mijn laatste blog. In die zeven weken ben ik zo druk geweest dat er genoeg te schrijven viel, maar ik er simpelweg de tijd niet voor had achter de computer te gaan zitten. Nu ik er wel aan begin kom ik erachter dat mijn geheugen ook niet meer is wat het geweest is, dus ondanks de hulp van mijn agenda,  zullen sommige blogwaardige zaken helaas onbesproken blijven.

Eerste tijdrovende klus was het wennen van Joris aan zijn school. Elke ochtend van acht tot negen stond ik op het schoolplein met een klein mannetje hangend aan mijn broekspijpen. Elke dag ging het een beetje beter, maar hij blijft al die Engelstalige druktemakertjes een beetje eng vinden. Toen ik van de week het ‘handboek voor ouders’ las, kwam ik erachter dat het voor jongetjes verboden is om lang haar te hebben. Dat wil zeggen: het haar mag niet zo lang zijn dat het de kraag van het shirt raakt. Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het inschrijven van je kindje op een school hier is nogal een energievretende aangelegenheid. Talloze formulieren moeten worden verkregen, ingevuld en ondertekend. In ons geval moest er zelfs een formulier ingevuld worden waar een notaris aan te pas moest komen. Het is namelijk zo dat je verplicht bent je kind te laten inenten tegen allerlei zaken die we in Nederland niet nodig vinden, bijvoorbeeld de waterpokken en hepatitis A en B. Wanneer je dit als ouders niet wilt, vraag je via internet een zogenaamde’ Affidavit’ aan bij het Texas health department. Die Affidavit is echter pas geldig wanneer je hem hebt ondertekend in bijzijn van een notaris, die er vervolgens zijn stempel opzet. Maar als je dat eenmaal hebt geregeld is ook de kous af en mag je kind ongeënt naar school. Ik zag er vreselijk tegenop zo’n notaris te bellen, dus zocht ik er een op internet en mailde ik hem. De beste man mailde direct terug met de mededeling dat hij nu aan het werk was, maar die dag om vier uur wel kon langskomen. Ik gaf hem dus ons adres en zei dat vier uur goed was. Toen er om vijf uur nog geen notaris was geweest besloot ik hem nog maar eens te mailen met de vraag of het wel goed met hem ging. Bij Martin kwam ondertussen de stoom uit zijn oren omdat ik koppig bleef weigeren de boel telefonisch te regelen. (ik heb bellen altijd vreselijk gevonden, maar bellen met een steeds haperende telefoon naar een mij onbekend persoon met hoogstwaarschijnlijk Texaans accent in een andere dan mijn moedertaal slaat alles). Als reactie op mijn mail belde de meneer mij, met de vraag of hij misschien die avond kon langskomen, hoe laat mij dan schikte en of ik nog steeds op hetzelfde adres woonde…..!!?! Een half uur later stond er een jongeman op de stoep, casual gekleed en met zo’n kantoorstempel in zijn handen. Hij liet me van het formulier voorlezen dat ik bij mijn volle verstand was, bekeek mijn rijbewijs ter identificatie en stempelde zijn naam op de affidavit. Vijf minuten later en vijfentwintig dollar lichter was ik een officieel document rijker en konden we aan tafel. ’s-Avonds in bed bleek dat Martin en ik dezelfde vraag hadden gehad: hoe word je hier eigenlijk notaris?  en op internet naar het antwoord hadden gezocht: je moet in Texas wonen, ouder zijn dan 18 jaar, mag geen strafblad hebben en je moet minimaal $10.000 op je rekening hebben staan. Wanneer je aan al deze zaken voldoet kun je een informatiemap aanvragen en jezelf als notaris laten registreren. Je moet dan nog je stempel laten maken en kunt aan de slag. Het is dat ik niet zoveel geld heb liggen, maar anders begon ik hier een nieuwe carrière.

De dag voor Martins 34e verjaardag vlogen we met zijn allen naar Nederland. Mart om te werken; de jongens en ik omdat we het zat waren om man/vader zo vaak te moeten missen en om eindelijk weer eens familie en vrienden in de armen te kunnen sluiten. Wat hebben we het heerlijk gehad die drie weken! De jongens en ik zaten prima op vakantiepark de katjeskelder en ondanks het feit dat ik begrijp dat voor jullie de zomer niet warm en droog genoeg was, hebben wij ook van het weer genoten. Elke dag was er wel een droog moment om buiten in de enorme speeltuin te spelen en Elian vond het dan fantastisch om door de verse regenplassen te stampen. Een effect dat we eenmaal terug hier bij vrienden in de tuin hebben geprobeerd na te bootsen door wat handjes water uit het zwembad op de grond te gooien, maar met 40 graden Celsius verdampt dat waar je bij staat. De vliegreis hebben de jongens glansrijk doorstaan, van zowel medepassagiers als vliegpersoneel kregen we complimenten voor hun uitzonderlijk goede gedrag. Elian keek zijn ogen uit en wilde op de heenreis absoluut niet slapen. Kraaiend van plezier hield hij menig passagier wakker (kiekeboe mevrouw achter ons), terwijl Joris een dutje deed hangend met zijn hoofd op de zitting, knieën op de grond en veiligheidsgordel over zijn rug gespannen. Overigens begreep hij er maar niets van waar Jojo was. We hadden haar toch echt in maart achtergelaten achter het poortje (op vliegveld Killeen). Eenmaal zelf door het poortje was het dus zeer teleurstellend haar daar niet aan te treffen (is dit ‘Lelieland’ nog niet dan?). Het was zo fijn om zoveel mensen weer even te zien en te merken hoe vertrouwd ik mij nog voelde bij iedereen. De open dag van Holos was mooi, het consultatiebureaubezoek in Vianen was nuttig en gezellig, ik heb met eigen ogen gezien dat ik er een prachtig achternichtje bij heb en de tijd die we heb doorgebracht met lieve vrienden en familie was enorm waardevol voor zowel mij als de jongens. Daarnaast heb ik mijn hart kunnen ophalen in de Hema (inclusief tompoezen eten, waardoor ik zo’n vier kilo zwaarder terug naar Texas ging), Albert Heijn, Etos en Marlies Dekkers Store. Met Jorinde een supershopdag gehad in Breda (wat een leuke stad!). Ik heb echt teveel leuks gedaan om alles te vertellen, maar ik wil jullie allemaal bedanken voor deze hartverwarmende weken. DUS: Papa, Mama, Toine, Willemijn, Jorinde, Martijn, Eliane, Martijn, Fieke, Stef, Marith, Jetty, Kees, Free, Ruud, Eveline, Marije M, Senne, Joost, Sara, Marije P, Arwin, Kiki, Andree, Eric, Anne Guus, Janneke, Daniel, Astrid, Bram, Sanne, Joa, Abel, Renate, Marieke, Suzie, Esther, Ellen, Baukje, juffen van Holos, Harmen, Ingeborg, Annelin, Sigrid, Hylke, Bastiaan, Dirk Jan, Debora, Dennis, Rhea, Izzy, David en een ieder die ik onverhoopt vergeet op de late avond: BEDANKT!!!

Op de terugweg had de vliegtuigmaatschappij het gepresteerd ons allen een aparte stoel te geven op verschillende rijen. Zo kwam het dus dat Joris niet bij Martin of mij in de buurt zou zitten. Gelukkig begreep de dame bij de incheckbalie wel dat ze daar beter wat aan kon veranderen. Eenmaal terug in Texas, zoals gezegd vier kilo zwaarder dankzij tompoezen, frikandellen speciaal, hagelslag, appelstroop, ontbijtkoek, muisjes, calve pindakaas, lekkere kaas, karvan cevitam, pannenkoeken, poffertjes, lekker brood, smeerkaas, smeerworst, chinees, brownietaart, witlofschotel, cunning plan ijsjes etc., kregen we een warm welkom. Zowel van onze vrienden-lotgenoten als van het weer, de temperatuur loopt inmiddels op tot ver in de 40 graden Celsius. Dat is zo warm dat Joris na twee stappen buiten steevast zegt: “ohnee, snel naar binnen mama, is veel te warme”. Overigens is hij een enorme filosoof aan het worden. Vooral wanneer hij uitgebreid op het toilet zit komt hij met de meest diepzinnige teksten en volzinnen op de proppen. Toen hij mij laatst vol trots zijn gelegde dinosauruspuzzel (100 stukjes)liet zien zei ik: “jij bent mijn grote puzzelkoning”. Waarop Joris antwoordde: “neenee mama, ik bent geen koning…ik bent een kleine jongen!”

Nog even en Elian doet met hem mee, want die praat met zijn 16 maanden wonderbaarlijk goed. Ruim twintig woorden kan hij nu zeggen en wanneer ik een liedje zing vult hij zelf al de woorden in voordat ik ze gezongen heb. In mijn hoofd hoor ik regelmatig een stem: “Stop de tijd!” , want het is niet te geloven hoe waar het cliché is. Het gaat allemaal zo hard en ze worden zo snel groot. Deze week is Elian voor het eerst bij de kapper geweest, weg babyhaartjes. En als een dezer dagen Joris hele dagen op school zal zijn, ga ik hem hier thuis ongelofelijk missen! Maar wat ben ik trots op mijn lieve jongens! Ondanks alles wat ze meemaken in hun jonge leven (afscheid nemen, verhuizen naar verweg, vliegen, herenigd worden, weer afscheid nemen, Joris zindelijk geworden, papa veel weg, op school beginnen waar iedereen een vreemde taal spreekt) zijn ze vrolijk en ontwikkelen ze zich perfect. Op een flinke moedeloosmakende dwarse of driftige bui na van Joris natuurlijk, maar ook dat hoort helemaal bij zijn leeftijd en ontwikkeling.

Nu is het tijd om te gaan slapen, vandaag hebben we heerlijk in het zwembad bij vrienden geplonsd. Zonder Martin overigens…die moest na een paar dagen hier weer voor werk terug naar Nederland. Dus mocht je hem spreken, doe hem de groeten en geef hem een knuffel van mij! (dat zal hij fijn vinden)

 

p.s. Dingen die je opvallen wanneer je na negen maanden Texas drie weken in Nederland bent: Wat is alles klein! Vooral de weg en wat is het druk op die weg! Wat gaat alles gehaast! Wat duurt die file lang! (vier uur gedaan over een tripje Leerdam-Oosterhout) Wat is het eten lekker! Wat maakt iedereen zich druk! Wat zijn de trappen stijl! Wat zijn de mensen eigenzinnig! Wat kun je lekker op je blote voeten buiten lopen! Wat is alles duur!

 

 

 

Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>