warm-koud, oud-nieuw, geluk-verdriet, NL-Texas

Laatst bedacht ik me dat er misschien wel mensen zijn die het leuk vinden om te weten hoe zo’n warmtepompverwarmingssysteem (goed scrabblewoord!) dat wij in huis hebben nou eigenlijk werkt. Het is mij uitgelegd door de dame met de wisselende stemmingen (zie een voorgaand blog) en ik wil deze kennis best met jullie delen. Het is namelijk zo dat deze pomp een ‘buitenunit’ heeft, hij haalt dus verse lucht van buiten. Die lucht van buiten wordt dan verwarmd naar binnen geblazen, maar daarvoor moet wel het verwarmingsmotortje aanslaan. Bij ons was het probleem dat het motortje niet aansloeg, dus blies het ding met al zijn vermogen de koud gebleven lucht het huis in. Nu is er een soort pacemaker op het verwarmingsmotortje geplaatst om te zorgen dat hij elke keer aanslaat. Nadat ik aan de mevrouw vertelde dat ik de lucht die naar binnen werd geblazen nog steeds wel fris vond aanvoelen, wist ze me de volgende logische verklaring te geven: “De verse buitenlucht die de buitenunit naar binnen haalt is kouder wanneer het buiten koud is (GOH). Het is een energiebesparend systeem, dus hij verwarmt de lucht maar een beetje. Gevolg is dus dat op koude dagen de lucht die naar binnen wordt geblazen nog steeds fris zal aanvoelen, terwijl het op warme dagen veel warmer zal zijn”. En daarmee is het raadsel van de tocht in huis opgelost! Ik weet niet hoe het met de gemiddelde mens is, maar ik wil juist op koude dagen warmte uit mijn verwarming.

Had ik al verteld dat wij de trotse straatgenoten zijn van de winnaar van de ‘outside-christmas-versier-westrijd’?!! (outdoor decorating contest om precies te zijn) Echt, vanuit Joris zijn kamertje kun je het zien, dat huis kan elk moment opstijgen. Compleet met televisie (en dan niet zo’n flauw klein Hollands geval, maar echt een fatsoenlijk formaat)op de oprit die kerstfilms afspeelt. Ik weet niet wat er te winnen viel behalve de eer en een heleboel borden in de tuin over hoe creatief je wel niet bent geweest, maar een bijdrage in de elektriciteitskosten lijkt me geen overbodige luxe. (zie mijn foto’s)

Het pannenkoekenfestijn bij Laura en Martijn. Omdat de mannen en kinderen vakantie hadden zijn we een middag en avond met de Nederlanders (die kinderen hebben en beschikbaar waren) samengekomen voor een heus pannenkoekenfestijn. Ik vind het zo leuk om de kinderen samen te zien spelen en op deze manier de andere Nederlandse ouders beter te leren kennen. Het was een zeer geslaagde dag. Wel zielig dat een van de jongens (niet een van ons) met zijn hoofd in een nest fireants terecht kwam, maar na het uitgebreid wassen en doorkammen van zijn haren kon ook hij weer vrolijk spelen. Ik had voor iedereen wat Limburgse wafels gebakken, omdat die voor mij echt bij het einde van het jaar horen. Normaal bakt papa ze altijd en brengt ze dan naar de oma’s. Mij leek het goed om die traditie hier voort te zetten maar dan voor de dutchies i.p.v. oma’s. 

Voor oud en nieuw kon ik het natuurlijk niet laten om, naast de wafels, oliebollen te bakken. Na een stuk of zestig oliebollen wilde ik het huis ff luchten, waarbij ik verwachtte dat de frisse decembervrieslucht de vettige oliedamp wel snel mee zou nemen….maar nee, met 26 graden en een stralende zon buiten kun je de ramen bijna nog beter dicht laten. Dus ben ik zelf maar buiten gaan zitten, in onze ‘gazebo’ even wat vitamine D opsnuiven. Heerlijk! Oudejaarsavond hebben we gevierd bij Patricia en familie. In de middag hebben de kinderen nog lekker samen buiten gespeeld in de tuin, dat mag ook wel met 26 graden. Patricia en ik hebben samen gekookt en later met z’n allen gegeten, inclusief southern-style bananapudding. Het was erg gezellig. Helaas deed het geluid van skype het niet, dus toen het om 17.00 onze tijd nieuw jaar werd voor jullie in Nederland kon ik de familie in Nederland alleen via chat een gelukkig nieuwjaar wensen en even zwaaien. Toen het nieuwe jaar ook bij ons in Texas aanbrak lagen de kindertjes lekker te slapen en dronk ik een glaasje bubbeltjessap. Al het vierde jaar op rij geen champagne voor mij, dit keer omdat Elian nog steeds borstvoeding krijgt. Het was wel een vreemde gewaarwording dat er niets gebeurde om 0.00. Er mag binnen de stadsgrenzen geen vuurwerk worden afgestoken, en aangezien we niet naast of buiten de stadsgrens zitten, was er dus geen vuurwerk. Geen mens op straat, geen knallen, geen verlichte lucht. Helemaal niets, behalve de gezelligheid binnen, dat is toch het belangrijkst. En niet te vergeten mijn kranig gebakken oliebollen.

De volgende ochtend kregen we helaas zeer verdrietig nieuws uit Nederland, waar ik verder niet via dit blog op in wil gaan. Maar ik was het liefst in het vliegtuig gestapt om mensen te steunen. Dan is het ineens weer even slikken dat ik zo ver weg zit en niets kan betekenen.

Elian maakt grote sprongen met zijn ontwikkeling, deze zin kun je bijna letterlijk nemen. Hij grijpt elke mogelijkheid aan om zich op te trekken tot staan. Dit is soms wel lastig, want als ik hem in zijn bedje leg voor een uurtje  middagrust, staat hij binnen twee tellen rechtop. Ook doet hij steeds meer geluiden na. Het leukst vindt hij het als we lucht door onze lippen persen/blazen, vooral als het lekker spettert, dat kan hij al heel goed. Joris proberen we te laten inzien dat plasjes op de wc moeten, maar dat gaat nog niet geweldig. Eigenlijk wil hij alleen naar de wc als hij daarmee tijd kan rekken voor het naar bed gaan. Praten gaat wel heel goed en hij vindt het heerlijk om met Justin te spelen. Vandaag zijn we met Justin en Joris naar een speeltuin gegaan. Hij heeft zich helemaal uitgeleefd. Vooral grappig was het schouwspel rond de speeltuin. Daar loopt namelijk een soort hardlooppad omheen, waar drie mensen rondjes aan het rennen waren. Een Mexicaans ogende jongeman die het blijkbaar warm genoeg had, gezien het feit dat hij in een korte broek met blote bast rondjes rende. Daar achteraan liep een jongedame in felblauw joggingpak met muts op. Tot slot was er een forse dame van een jaar of 75 die aan het snelwandelen was in joggingbroek met winterjas, sjaal en muts. Zij stopte na elk rondje even bij een van de picknicktafels om haar benen, hoepla, omhoog te zwaaien bovenop de tafel voor een rekoefening. Ik heb me wel vermaakt daar zoals je zult begrijpen, blij dat ik mijn winterjas en sjaal had, want inmiddels is het hier nog maar een graad of tien.

Dan vandaag bij de Walmart weer een mooi voorbeeld van: “welja, zo kan het ook”. Na het boodschappen doen liepen we naar de auto. Je hebt hier om de weinig parkeerplaatsen een haventje voor boodschappenkarretjes. Je hoeft nooit ver te lopen om een karretje te halen of terug te brengen. Dat de Texanen er ook niet van houden om ver te lopen wist ik al, ze blijven rustig een half uur in hun auto met ronkende motor wachten tot er een parkeerplaats vlakbij de ingang vrij is (lees de eerste of tweede plek vanaf de ingang, verder is echt te ver). Het werd vandaag weer bevestigd. Een nogal stevige mevrouw had haar boodschappen uit de kar in haar auto geladen, deed een stap opzij, zag dat er een rechte lijn vrij was tussen haar auto en het dichtstbijzijnde karretjeshaventje en gaf het karretje een flinke duw. Klaar! Dat dit karretje niet eens in de buurt van het haventje terecht kwam maar hard op weg was naar een geparkeerde auto zal haar niet uitgemaakt hebben, het scheelde toch zeker weer 15 meter lopen.  

Overigens ook een mooi voorbeeld vandaag in de Walmart van de extreme volgzaamheid van de gemiddelde Texaan. Het ‘blind doen wat bordjes/regeltjes zeggen, zonder zelf na te denken principe’. In de Walmart heb je namelijk vier snelkassa’s. Daar hangt een bordje boven dat je er met minder dan twintig artikelen mag afrekenen. De rijen voor deze vier kassa’s waren werkelijk tot ver in de winkel gegroeid. Allemaal mensen met inderdaad bijna niets in hun karretje, in alle rust op hun beurt aan het wachten. Alle normale kassa’s waren beschikbaar. Best grappig, en aangezien je dat in Nederland werkelijk nooit zult tegenkomen, noem ik het maar een typisch Texaans cultuuraspect.

Mijn locatie .

3 reacties op “warm-koud, oud-nieuw, geluk-verdriet, NL-Texas

  1. ik sluit me heel graag bij “de mama”aan, het blog lezen is echt genieten!!!

  2. lieve karlijn, je moet echt een column voor een krant gaan schrijven, het is geweldig om je blog te lezen en de foto’s vind ik als oma al helemaal super!

    mama

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>