We zitten gebakken

Het lijkt erop dat ik me steeds minder verbaas over typisch Texaanse zaken. Ik raak waarschijnlijk gewend aan dingen die ik in het begin nog vreemd vond en heb in eerdere blogs al redelijk wat punten beschreven. Wat me op dit moment vooral fascineert  is het psychologische proces dat ontstaat wanneer je een groep mannen naar het verre buitenland stuurt en ze hun vrouw laat meenemen die vervolgens zelf geen baan meer heeft. Die mannen hebben een gemene deler: hun werk. De vrouwen hebben natuurlijk gemeen dat hun mannen bij hetzelfde bedrijf werken en dat ze alles en iedereen hebben moeten opgeven en achterlaten, maar verder zijn ze vooral heel verschillend. Door de omstandigheden tot elkaar veroordeeld en met minder te doen dan in NL, probeert iedereen zich in het begin van zijn beste kant te laten zien. Naarmate men hier langer zit wordt het echter teveel om steeds maar op je tenen te lopen, en kunnen karakters nog wel eens gaan botsen. Maar het grootste probleem is wel het effect van het bekende kinderspelletje: fluister iets in het oor van het kindje naast je en wacht af hoe het er aan het eind van de kring uitkomt… Als je hier iets zegt, is de kans groot dat het op een totaal andere manier dan gezegd en bedoeld weer bij je terugkomt. Met alle gevolgen van dien, want mooier wordt het er meestal niet van. Ik heb zodoende al menig mug olifant zien worden, die olifant wordt dan nog wel eens in de porseleinkast losgelaten en voor je het weet heb je onherstelbare schade. Veel meer zal ik er in dit openbare blog niet over zeggen, want in no time loopt het helemaal uit de hand. In elk geval blijft bij mij de zin door mijn hoofd spoken: “ik ben verantwoordelijk voor mijn woorden, daden en intenties, niet voor de interpretaties van een ander”.

Na Eliane’s vertrek ben ik vooral bezig geweest met het normale ritme. Ik merk dat ik behoefte heb aan een vaste structuur en dat dit vooral ook voor de jongens heel belangrijk is. Maar doordat ik sinds mijn 17e onregelmatig heb gewerkt weet ik dit dagritme nog niet altijd zo goed vorm te geven. Nu Joris op school zit word ik echter gedwongen me aan een bepaald programma te houden, zeker nu hij sinds twee weken zonder problemen de omslag heeft gemaakt van ochtenden naar hele dagen school. Vijf dagen in de week is hij nu van half negen tot half drie op school. Hij vindt het geweldig! Zijn Engels wordt steeds beter, al wil hij thuis absoluut geen Engels praten. Wij vinden dat ook prima, want uiteindelijk vind ik het toch het belangrijkst dat hij fatsoenlijk Nederlands leert. Elke dag maak ik een verplicht schijf-van-vijf lunchpakketje voor hem klaar. Sinds bij aankomst op school een keer bleek dat ik dat op het aanrecht had laten staan, spreekt Joris mij elke ochtend voor vertrek streng toe dat ik zijn lunchbox niet moet vergeten. Een ander onderdeel van ons schoolritueel is het: “ik heb jou zooooo gemist op school” wanneer ik hem kom ophalen, zo schattig en gelukkig is dit missen voor Joris absoluut geen reden om niet naar school te willen. Het is gewoon de dagelijkse mededeling om je moeder tevreden te houden. Drietaligheid heeft zo zijn voordelen, maar met tellen blijkt het voor een driejarige best ingewikkeld om Nederlands, Engels en Spaans uit elkaar te houden. Zodoende telt Joris nu als volgt: One, Two, Three, Quatro, cinco, seks, zeven! Of als we hem vragen hoeveel druiven er op zijn bord liggen zegt hij gewoon: “veel”. Verder merk ik aan hem dat hij in hoog tempo rustiger, gehoorzamer en zelfredzamer wordt. Als klap op de vuurpijl is hij sinds een week ook ‘s-nachts zindelijk! We hebben besloten hem gewoon geen luier meer aan te trekken en een zeiltje in zijn bed te leggen, en na drie nachten kleine ongelukjes bleef hij vervolgens elke nacht droog.

Elian is ook een prachtig kereltje. Hij is een ontzettende ondeugd aan het worden en kan zich ongelofelijk dramatisch op de grond laten zakken wanneer hij iets niet mag. Toen hij laatst mijn netgekochte 24 eieren over de grond smeet was hij bijvoorbeeld enorm verontwaardigd dat hij niet mocht helpen opruimen en stortte hij zich luidgillend ter aarde. Ik vind het zo verrassend om te zien hoe verschillend onze twee kinderen zijn. Elian praat al behoorlijk goed, terwijl Joris destijds nog vrijwel geen woord kon zeggen. Wat Elian wel doet is het in stukjes hakken van woorden. Zo noemt hij mijn borst: boe_sss_T. En een dinosaurus een: diaa_sss. Als hij zwaait zegt hij: da_ggg  en doe_jj. We wonen in een: hui_sss. Nog een voorbeeld wat taal betreft, Joris noemt een vogel nog steeds een vofel, terwijl Elian een vogel  gogel noemt. Als ze nu eens een lettertje zouden uitwisselen….

Wat bakken betreft heb ik niet stil gezeten de laatste weken, zo hadden we een barbecue in het park van Amerikaanse vrienden. Hun zoon en dochter werden 3 en 1, omdat ze geen cadeautjes wilden heb ik twee taartjes voor ze meegenomen. Ook voor Nederlandse jarigen met een feestje in een ander park mocht ik twee (of eigenlijk vier) taartjes maken. En ik geef het toe, ik ben echt verslaafd aan bakken geraakt, want zelfs buiten deze gelegenheidstaartjes om, heb ik ook nog voor mezelf regelmatig in de keuken gestaan.

Omdat een collega van Martin uit Nederland hier een aantal dagen was om een beeld te krijgen van de situatie op t werk, mocht ik op een avond gastvrouw zijn voor vier mannen (nouja, vijf als je Martin meerekent). Superleuk, want zo kon ik mij eindelijk weer eens echt lekker uitsloven op een menuutje. Thaise soep vooraf (met dank aan Elepiet voor het recept!), gehakt en croute met walnoot-perensalade als hoofd en natuurlijk een toetje: chocolademousse en engadiner nusstorte. Het was heel gezellig en wat mij betreft voor herhaling vatbaar, dus mochten er nog meer mensen in Nederland zin hebben om hier te komen eten…wees welkom!

Na een zoveelste gezellige blauwe brief een poosje terug had ik de volgende conversatie op facebook om mijn hart te luchten, ik wil hem graag nogmaals met jullie in dit blog delen. Altijd leuk om terug te lezen over twintig jaar, nietwaar?

“Beste meneer van de belastingdienst, hoe vaak moet ik t nu nog zeggen? IK BEN NIET GEEMIGREERD! Dus houdt u nu eindelijk eens op mij lastig te vallen met onzinnige ladingen formulieren die ik in had moeten vullen als ik wel geëmigreerd zou zijn?! Scheelt ons beiden een hoop werk en irritatie. Dank. Nee, als ze iets niet kunnen is het wel t makkelijker maken. Nog ff en ik moet mijn punthoofd door een plastisch chirurg laten behandelen, en reken maar dat ik die kosten verhaal op de beste man van de belastingdienst. Kan hij misschien zelf ook zijn oren en ogen meteen ff laten opknappen…is hard nodig! En het mag wat kosten…elke maand een nutteloos pak papier van twee kilo naar the states sturen”

Inmiddels heeft Martin er nog maar eens over gebeld met de belastingdienst en ze zeggen het nu te snappen…wordt vervolgd.

En aangezien dit blog nu toch al een bij elkaar geraapt ongeordend zootje is geworden ga ik nog even door met het beschrijven van flarden van verhalen, volgende keer beter hoop ik dan maar. Ik ben namelijk vreselijk druk geweest met het maken van de fotoalbums voor de jongens. Omdat ik blijkbaar verschrikkelijk veel foto’s maak, die ik als moeder uiteraard stuk voor stuk inlijstbaar vind, was het een nogal tijdrovende, energievretende en in deze drie-jaar-ver-weg-situatie ook tranentrekkende aangelegenheid. Uiteindelijk heb ik ze weten af te krijgen binnen de actieperiode van de HEMA waarin ik twintig procent korting kreeg en kans maakte op een Iphone5. Tja, je kunt me dan in Texas planten, ik ben en blijf een Hollander.

Naast de fotoalbums en taarten ben ik creatief bezig geweest in de vorm van poppen maken. Voor het Sint Michaelsfeest (29 september) had ik al jaren een patroon liggen voor ridder Joris. De bijbehorende draak had ik al een poosje af, maar aan ridder Joris was ik nog nooit toegekomen, tot de afgelopen week. Met ook hier een deadline op mijn hielen (leuk nieuw gezegde, volslagen onzinnige zin natuurlijk, maar je begrijpt wat ik bedoel)  lukte het me om hem in een paar dagen te maken, zodat hij de betreffende feestdag stond te pronken op mijn seizoenentafel. Uiteraard was dit wederom een mooie gelegenheid om de oven nog eens te gebruiken, bij het Sint Michaelsfeest hoort tenslotte een drakenbrood.

Dan  schiet mij nog een vreemde ervaring te binnen die wel betrekking heeft op Texas. Ook dit heb ik al op facebook genoemd, dus als je het inmiddels zat bent dingen te lezen die je al wist, kun je nu wel ophouden. Toen ik op een ochtend Joris naar school had gebracht, ging ik met Elian naar de Walmart. Deze ligt op de route van school naar huis en in tegenstelling tot op middagen, zaterdagen en zondagen is het er heerlijk rustig op een doordeweekse ochtend. Omdat mijn haarknip was gebroken had ik mijn haar in een lange staart op mijn rug hangen in plaats van de gebruikelijke praktisch-opgedraaide-die-niet-laat-zien-hoe-lang-het-is toestand. Al snel kwam mij een meneer tegemoet, niks bijzonders in een supermarkt natuurlijk. Toen de beste man echter in de gaten kreeg wat er op mijn rug hing, vond hij het nodig om stil te gaan staan, naar me te staren en een paar keer zacht Wow te zeggen. Uiteraard ging ik direct in de ik-heb-niks-gehoord-of-gezien modus en wat mij betreft ging de dag daarmee weer verder. Helaas merkte ik al snel dat deze typische Texaan er nogal vreemde praktijken op nahield wanneer hij een vrouw met lang haar tegenkwam. Hij bleek me te volgen. Elke keer dat ik omkeek ging hij quasi nonchalant naar het schap staan kijken waar hij op dat moment toevallig voorstond (bij wijze van spreken het schap met maandverband) en nooit zag ik hem meer iets aan zijn karretje toevoegen. Ik heb werkelijk elk gangpad gehad, want ik had wel veel nodig, en ondanks het feit dat hij niks meenam bleef hij ook elk pad nemen dat ik inging. Het was lichtelijk zenuwslopend. Toen ik uiteindelijk ging betalen zag ik dat hij tot mijn opluchting voorbij de kassa liep waar ik was aangesloten. Dat bleek helaas een schijnbeweging, want nadat hij een paar keer heen en weer langs de kassa’s was gelopen, besloot hij toch achter mij in de rij te gaan staan. Nerveus en geïrriteerd was ik nog steeds hard bezig de kerel te negeren en na het afrekenen probeerde ik zo snel mogelijk naar mijn auto te gaan om in te laden en weg te rijden voordat hij ook naar buiten zou komen. Een hopeloze onderneming, aangezien ik voor een hele week boodschappen had plus een lief klein dreumesje om in de auto te zetten en hij slechts twee appels en een zak brood hoefde af te rekenen. Op de parkeerplaats had hij me al snel weer in het vizier, waarna hij achteruit, dus met zijn ogen op mij gericht, naar zijn pick-up begon te lopen. Toen hij vervolgens ook achter me aanreed vond ik het echt niet grappig meer en besloot ik in elk geval niet naar huis te rijden. Na een aantal keer willekeurig naar rechts en naar links te zijn afgeslagen wist ik zeker dat ik hem kwijt was en kon ik rustig op huis aan. Naderhand heb ik hem nog wel eens zien rijden, maar haalde hij gelukkig geen rare fratsen meer uit. Positieve gevolg van dit verhaal is wel dat ik binnenkort een pakketje uit Nederland krijg met nieuwe haarknippen,  aangezien die hier niet te krijgen zijn en mama meteen toen ze dit verhaal hoorde naar de winkel is gesneld.  

Het is niet te geloven, maar terwijl ik de foto’s voor dit Blog zit te selecteren komt er een voorbij met een giga dikke spin…dat ik dat nog vergeten ben te vertellen… Nou, kijk zelf maar, dat monster zat dus ineens op onze muur.

 

 

 

 

 

 

Mijn locatie Harker Heights, Texas, United States.

1 reactie op “We zitten gebakken

  1. Hoi Karlijn,

    het was weer leuk om je blog te lezen, en, je gelooft het misschien niet, maar het water liep mij in de mond bij het zien van je heerlijke baksels, ik zeg dus, net als de engerd WHOW

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>