zwaluwen in het dak, guldens op zak

Wat is dat toch?  Met mensen en verandering. Volgens mij heeft de gemiddelde mens een haat- liefde verhouding met verandering. We zoeken het op, maar proberen het ook te vermijden. We vinden het leuk, of toch maar niet. En als het dan eenmaal in gang gezet is, en er geen weg terug is, maak je momenten mee die allerlei emoties veroorzaken, maar in een mum van tijd is de nieuwe situatie of het nooit anders is geweest. Neem nou zo’n verhuizing van Nederland naar Texas, Amerika. Je kijkt je ogen uit, tot je op een dag denkt:  verrek, ik heb mij al een tijd nergens meer over verwonderd. De dingen die ik vorige maand nog met verbazing heb gadegeslagen, voelen nu als de normaalste zaak van de wereld. Ik draai mee in wat hier normaal is, zonder er nog bij stil te staan dat ik het bijna dertig jaar anders heb gezien en gedaan. En het leven gaat gewoon door, als ik kijk naar de jongens en de dagelijkse gang van zaken lijkt het net of het wel meevalt met de ingrijpende verandering die we hebben doorgemaakt. Pas als ik stilsta bij het feit dat we een dag vliegen van onze familie en vrienden verwijderd zijn, dat we hier drie jaar zullen verblijven, dat Joris dan al naar school gaat en Elian tegen die tijd ouder zal zijn dan dat Joris nu is en dat ik de dertig dan ruimschoots gepasseerd ben…dan besef ik hoe ingrijpend de situatie is. Maar in het dagelijks leven waarin ik geniet van mijn kinderen, waarin ik soms machteloos toekijk hoe Joris last heeft van een peuterpuberdriftbui of wanneer ik bijvoorbeeld de was sta op te vouwen lijkt alles nog hetzelfde als altijd.

Via het nieuws volg ik dagelijks wat er in Nederland gebeurt. De koude winter die jullie doormaken, de sneeuw, ijzel en de –elk jaar terugkerende- klaagzang van de ene helft enerzijds en de roep om meer vorst om een Elfstedentocht mogelijk te maken door de andere helft van de Nederlanders. Ik denk dan bijna weemoedig terug aan de dagen dat we met Joris op de slee door de Merenborch reden. Of, veel verder terug, de dagen dat ik op de kasteelgracht in Amerongen kon schaatsen. Toch mooi hoe vooral de fijne herinneringen naar boven komen, terwijl ik wel zeker weet dat ik bij de helft van Nederland hoorde die een klaagzang hield over de akelige kou en gladheid. Op de fiets naar het Revius terwijl het glad was vond ik bijvoorbeeld een verschrikking, maar deze gedachte komt pas naar boven nu ik me actief afvraag of ik ook minder positieve herinneringen heb aan de winters in Nederland. Het weer hier in Texas is een stuk minder voorspelbaar dan in Nederland. Ja, ik weet het, ook de Hollandse voorspellingen zitten er wel eens naast, maar hier kan het per dag zomaar 20 graden verschillen. Was het een paar dagen geleden nog zo warm dat ik mijn hand aan de deurklink brandde, begon Martin vandaag ineens te roepen dat het sneeuwde. En inderdaad, dikke vlokken witte sneeuw kwamen in steeds grotere getale uit de hemel zetten. Tot groot plezier van Joris. We hadden precies genoeg tijd om wat foto’s en een filmpje te maken, voordat het weer voorbij was. Koud bleef het wel, gelukkig heb ik voor beide jongens een muts, sjaal, wanten en een dikke winterjas in de kast liggen.

Dan ons bezoek aan de kinderarts. Weer een eerste keer, een moment waarop de verandering voelbaar was. Ik vond het heel erg spannend. De inschrijving was soepel verlopen, desondanks maakte ik me zenuwachtig hoe het zou gaan. Bij binnenkomst kregen we allereerst twee A4tjes met voorwaarden en huisregels in onze handen gedrukt. De opdracht: goed lezen en dan ondertekenen, waarbij je verklaarde alles te hebben kunnen lezen, begrepen en akkoord te gaan. Hieruit bleek duidelijk de clichématige angst van “de Amerikanen” om voor elk wissewasje voor de rechter te worden gesleept. Werkelijk de meest logische en onzinnige zaken waren tot in detail omschreven met daar achteraan de belofte dat je de kliniek hier niet voor zou aanklagen. Dat de arts je kind zonder hemd zou mogen bekijken of dat wanneer de arts een ongeneeslijke ziekte zou ontdekken, de arts niet verantwoordelijk zou zijn voor het feit dat hij/zij de ziekte niet zou kunnen genezen.  Vervolgens moest de baliemedewerkster verklaren dat ze had gezien dat ik alles had gelezen en begrepen en zelf had ondertekend zonder dwang. Ik ben ook wel eens paranoïde, maar dit slaat toch echt alles. Meten van de kinderen gebeurt in Nederland op het consultatiebureau midden in de wachtkamer, zonder kleren en het wegen zelfs zonder luier. Nu hoef je echt niet te denken dat dit hetzelfde is in Texas. Ze moeten er niet aan denken! Elian ging in een gangetje, inclusief (eventueel volle) luier en al zijn kleertjes, op de weegschaal. Enkel de schoenen moeten uit. Op een goed gekozen moment kan een luier toch echt meer wegen dan die kleine schoentjes volgens mij, maar dat terzijde. Joris vertikte het om mee te werken, hij liet zich van zijn driftigste kant zien, waarna de zuster besloot dat we hem niet wilden “upsetten” . Dan maar geen lengte in het dossier. Vervolgens word je door de zuster naar een eigen kamertje gebracht, alwaar wij de kinderen mochten uitkleden nadat zij was weggegaan. Er lagen blauwe jurkjes (zo schattig!!) klaar om de jongens aan te doen en pas toen ze daarin gehesen waren, luiers nog steeds aan, kwam de dokter voorzichtig binnen. Ik vond de dokter geweldig. Ze had veel begrip en interesse voor en in onze Nederlandse achtergrond. Ze was lief voor de kinderen en maakte een zeer kundige indruk. Het onderzoek vond ik dan wel weer een beetje vreemd, ze deed er alles aan om zo min mogelijk bloot van de jongens te hoeven zien. Alleen als het echt nodig was, en dan nog zo kort mogelijk. Ze nam verder wel alle tijd en ik stond met een goed gevoel na een uurtje weer buiten.

Helemaal in mijn element ben ik wanneer ik in de keuken sta. Ik heb zo’n heerlijke ruime keuken met twee enorme ovens, dat wil ik nooit meer anders.  Gelukkig was er weer een kindje jarig deze week, waardoor ik mijn kans schoon zag haar ouders een taart op te dringen. En wat heb ik genoten! Een lief meisje dat twee wordt en gek is op Hello Kitty, daar wil toch iedereen wel een taart voor maken?!  Roze, rood, glitters en een schattig katje met een klein jurkje en een groot hoofd, allemaal op een taart. En ook de binnenkant was helemaal naar mijn zin, nu ik gewend ben aan de Texaanse bloem en ovens worden mijn biscuits mooi en lekker. Voor deze week staat er nog een Hollands taartje op het programma en daarna wordt het tijd om na te gaan denken over Elian zijn verjaardagstaart.

Ohja, de titel…. wij hebben een zwaluwnest boven de voordeur! Volgens het spreekwoord brengt dat geluk, en wat mij betreft klopt dat.



Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>